αγρύπνια

2011-06-11T11:11:00.003+03:00

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε αυτή η σελίδα. Ήταν το καλοκαίρι εκείνο που η Ελλάδα καίγουνταν απ' άκρη σ' άκρη. Την είχα ανάγκη αυτή τη σελίδα. Αυτόν εδώ τον τόπο. Ήταν το καταφύγιο και το ορμητήριό μου. Και τώρα πρέπει να το αφήσω. Δεν θα το γκρεμίσω. Θα το αφήσω εδώ, ανοιχτό, για όσους θέλουν να περνάνε που και που. Ήδη έχω κινήσει για αλλού. Εκεί θα μαζέψω κομμάτια παλιά του εαυτού μου, και θα δημιουργήσω καινούρια.

Ευχαριστώ όσους πέρασαν από δω. Ήταν ωραίο το ταξίδι.

2011-04-16T22:47:00.003+03:00

Τα μικρά παιδιά είναι σαν τα λουλούδια. Νερό, ήλιος κι αγάπη είναι αρκετά για να ανθίσουν.

Στους παππούδες αρκεί και μόνο το τελευταίο...

2011-03-09T00:53:00.001+02:00

Ανελέητη η ζωή, γεμίζει χαρακιές το κορμί σου μετρώντας τις μέρες που περνούν. Ξυπνάς χαράματα, ιδρωμένη, νομίζεις πως διψάς, το νερό που κυλάει στο λαιμό σου είναι πικρό, πετάς το ποτήρι στα πλακάκια, φυτεύεις ένα ναρκοπέδιο ανάμεσα σε σένα και τον ύπνο. Δεν θες να γυρίσεις στο κρεβάτι, ο εφιάλτης θα ξανάρθει, θα σε βρει μπόσικη, θα σου ψιθυρίσει αυτά που θες να ακούσεις, θα σου μιλήσει για τον κόσμο όπως θέλεις να είναι, θα σε χαϊδέψει όπως θες να σε χαϊδεύουν άλλα χέρια που ζουν εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά...

«…ψεύτικη δεν ήταν η απόσταση, αλλά το θράσος να πιστεύει κανείς πως θα μπορούσε να την νικήσει…»

Στέκεσαι αντίκρυ στην νύχτα, κι ελπίζεις πως σε ένα άλλο παράθυρο, δυο άλλα μάτια στέκονται βουβά κι ατενίζουν το ίδιο φεγγάρι. Κλισέ. Όμως αυτά τα κλισέ είναι που γεμίζουν τη ζωή σου. Αυτά τα κλισέ είναι που σε ξυπνάνε το πρωί, σε ντύνουν, σε βάζουν στο αυτοκίνητο, σε πάνε στην δουλειά, σε γυρνάνε το μεσημέρι, σε ταΐζουν, σε πάνε για καφέ, σου ανάβουν τσιγάρο, σε φιλάνε στο μέτωπο για καληνύχτα. Αυτά τα κλισέ σε κρατούν φυλακισμένη…

Στο κάτω κάτω της γραφής για να είναι ευτυχισμένος κανείς, θέλει λίγο ψωμί, λίγο νερό, δυο μέτρα γης να ξαπλώνει τα βράδια και την ψευδαίσθηση ότι είναι λεύτερος…

Ξερά. Σταράτα. Τίποτε λιγότερο. Τίποτε περισσότερο.

2010-12-27T18:22:00.005+02:00

Υπάρχουν στιγμές που ζηλεύω πραγματικά αυτούς που έχουν στεριώσει τη ζωή τους πάνω σε κάποια βεβαιότητα. Πάνω σε κάτι που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Αυτούς που πιστεύουν σε κάτι, όσο ασήμαντο ή σημαντικό κι αν είναι, και που αποτελεί μια αφετηρία για όλες τις σκέψεις τους, για όλες τις πράξεις τους, για όλο τους το είναι. Ζηλεύω αυτούς που επιστρέφουν σωματικά ή πνευματικά σε πρόσωπα, μέρη, ιδέες και νιώθουν οικεία, ζεστά, νιώθουν να παίρνουν δύναμη, κουράγιο, νιώθουν πως υπάρχει ένα σημείο στον ωκεανό του κόσμου που ό,τι κι αν γίνει θα στέκει φάρος ακλόνητος και θα τους οδηγεί.

Ύστερα πάλι σκέφτομαι πως αυτή η βεβαιότητα μπορεί να γίνει αλυσίδα που θα σε κρατάει δέσμιό της. Ένα καμπανάκι που θα χτυπάει μέσα στο κεφάλι σου όποτε διανοηθείς να υπερβείς τα όρια που σου έχει θέσει. Μια μέγγενη που θα σφίγγει την ύπαρξή σου, που θα κρατάει τα χαλινάρια του μυαλού σου και θα σπιρουνίζει τα μεριά σου για να πας εκεί που θέλει αυτή. Ένα ζευγάρι παρωπίδες που μπορούν να μερέψουν και το πιο ατίθασο άτι.

Πάνε χρόνια που δεν πιστεύω στον θεό. Πάνε χρόνια που οι ιδεολογίες δεν μου λένε κάτι. Κι έχω αρχίσει να χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους. Πίστευα πάντα στο καλό. Πίστευα πάντα πως αν είσαι ευγενικός, τίμιος, καλός, η ζωή που θα χτίσεις γύρω σου θα στο ανταποδώσει. Θα σε γεμίσει. Συνεχίζω να το πιστεύω. Καθημερινά όλο και περισσότερο.

Από προχθές πιστεύω σε κάτι ακόμα. Σε κάτι που ενδόμυχα πίστευα πάντα. Αλλά δεν το είχα αποκρυσταλλώσει ποτέ μου. Στην μνήμη. Στην αδυσώπητη δύναμή της, στην καθάρια ειλικρίνειά της, στην γαλήνια ομορφιά της. Όλα όσα έχω ζήσει με έχουν κάνει αυτόν που είμαι σήμερα. Και γυρίζοντας στις μουσικές, στις εικόνες, στις θύμησες του παρελθόντος κατανοώ τον μέσα μου εαυτό. Και κάνω καλύτερο τον έξω. Για τους άλλους. Μα πιο πολύ για μένα.

Για να κρατάω εγώ τα γκέμια της ψυχής μου...

2010-12-17T19:19:00.003+02:00

...να θυμάσαι, να μην νοσταλγείς...

2010-11-29T02:19:00.009+02:00

Η νύχτα ανασαλεύει

σε μάτια διψασμένα γι' απουσία

κρύβεται τ' όνειρο, μην δει

τον φόβο να γκρεμίζει όλες τις πόρτες

και το ξημέρωμα σαν έρθει

βγαίνουν οι σκουπιδιάρηδες σεργιάνι

να ετοιμάσουν το έδαφος

για το καινούριο μακελειό...

2010-11-20T16:43:00.014+02:00

Κραγιόν, εκατομμύρια τσιγάρα, ηλιοβασιλέματα δήθεν, ανατολές που κόβουν,

σιωπές που κραυγάζουν και κραυγές που σιωπούν,

ο καναπές τα ακούει όλα, στάχτες στα παπούτσια, ξυπολησιά, ''σ' αγαπώ'', τα μαλλιά ασπρίζουν, πονάει η κοιλιά μου,

εγκυμονώ την αλλαγή, το μετά, αυτό που δεν ειπώνεται με λόγια και πράξεις, μόνο με τύψεις,

διπλωμένοι στο πάτωμα δεν παραδεχόμαστε ανάγκες, βόλτες στις άκρες των φόβων, το χωρίς και το μαζί και ανάμεσα τους δύο κόσμοι επικίνδυνοι να διασχίσεις,

τα μάτια σου, δυο ονείρατα, μου δείχνουν το δρόμο, αλλά αχνοφέγγουν κι αυτά, χάνουνται, σβήνουν,

αν βγεις ζωντανός δεν θα έχεις καρδιά, θα νεκρώσεις σου λέω και εσύ με κοροιδεύεις με αυτά που γράφω.

Κράτα με, φοβούμαι μονάχος…

Παρακμή με χρυσόσκονη και λικέρ βύσσινο, το παιδικό αλκοόλ μου, η κολώνια της μαμάς πάλι έκανε βίζιτα, ήρθε τη νύχτα που παρίστανα την κοιμισμένη και μου θύμησε πως είναι να μην έχεις.

Να μην έχεις πίστη, να μην έχεις θεό, να μην έχεις εαυτό, από ουρανό μην ξεμείνεις…

Περπατώ πάνω στην ουλή μου και βουλιάζω σε ένα πόνο εθιστικό που κάνει τα μάτια μου να θολώνουν μα δάκρυ να μη στάζει.

Αγγίζω εκεί που άφησε σημάδι το μαχαίρι, πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μου, που χωρίς αυτό μισός είμαι… Και τα μάτια μετέωρα μένουν…

Να ξεραίνονται και να πέφτουν κάνοντας εκκωφαντικό κρότο και να διαλύονται σε εκατομμύρια κομμάτια και να τρέχουν μακριά, με ταχύτητα φωτός, να δείξουν κάτι ωραίο σε κάποιον που μπορεί.

Τυχερός αυτός που βλέπει αυτά που θέλει, και θέλει αυτά που βλέπει…

Αναιμία και βήχας. Αιμορραγία γυναικεία, και ορμές, και θα βουτήξω σου λέω, και θα ζήσω μια ζωή με τα G μου στο θεό.

Αν υπήρξε θεός, έχει από χρόνια μεταναστεύσει…

Θα φτύνω αδρεναλίνη και θα σπάσω το κεφάλι μου ένα ατέλειωτο βράδυ προσπαθώντας να σκοτώσω μιά πουτάνα μυρωδιά.

Η μυρωδιά της γέννας πλημμύρισε το είναι μου, είμαι πια καταραμένος να ελπίζω…

υπόμνημα:

χρυσόψαρο

μορφέας

2010-10-05T10:58:00.006+03:00

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ, πριν την πρώτη σου μέρα στο σχολείο, που δεν κοιμήθηκες χαζεύοντας την καινούρια σου τσάντα που σε κοιτούσε από την άκρη του δωματίου, φορτωμένη με μολύβια, μαρκαδόρους, τετράδια και όνειρα...?

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ, πριν την πρώτη σου εκδρομή, περιμένοντας να βρεθείς για πρώτη φορά μακριά από το κρεβάτι σου, μακριά από τους γονείς σου, μακριά από τον μικρό σου αδερφό, μακριά από την ζωή όπως την ήξερες μέχρι τότε...?

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ, που πρώτη φορά κοιμήθηκες αγκαλιά με ένα άλλο σώμα, που πρώτη φορά κοινώνησες κάποια άλλη ανάσα, που ένιωσες για πρώτη φορά πως είναι να είσαι "μαζί"...?

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ, που κοιμήθηκες φορώντας τα καινούρια σου παπούτσια, που περίμενες να 'ρθει το πρωί για να βγεις στον δρόμο, και να αρχίσεις να περπατάς, να περπατάς, να περπατάς, απλά για να μην χρειαστεί να τα βγάλεις...?

Θυμάσαι...?

2010-09-27T00:02:00.004+03:00

"Σαν χάνεις έναν άνθρωπο δικό σου, μα καλύτερος άνθρωπος θα γένεις, μα χειρότερος..."

Έχασα δυο. Φέτος το καλοκαίρι. Στο κινητό μου υπάρχει ακόμα αποθηκευμένο ένα νούμερο. Ένα νούμερο που δεν θα με ξανακαλέσει ποτέ. Έχει σιγήσει εδώ και τέσσερα χρόνια...

Δεν ξέρω αν αυτές οι στιγμές, οι στιγμές που νιώθεις ατόφια την θλίψη, οι στιγμές που δεν έχεις έλεγχο στον τόπο, στον χρόνο, στο κορμί σου το ίδιο, σε κάνουν τελικά δυνατότερο, καλύτερο ή χειρότερο...

Αυτό που κατάλαβα μετά από αυτό το καλοκαίρι που έφυγε, κι όμως δεν λέει να τελειώσει, είναι πως υπάρχουν στιγμές που εύχεσαι να κρατούσανε για πάντα, στιγμές ανείπωτης ευτυχίας, στιγμές που μπορούν να σκορπίσουν την θλίψη σαν την δροσιά στα φύλλα των δέντρων το ξημέρωμα...

Κράτα τες...

2010-09-19T00:40:00.005+03:00

Είδα το όνομά μου σε μια λίστα. Όχι το πραγματικό μου όνομα, ένα άλλο. Ένα όνομα που διάλεξα εγώ για τον εαυτό μου, ένα όνομα με το οποίο με αγάπησαν. Ένα όνομα με το οποίο αγάπησα κι εγώ...

Ένιωσα όμορφα. Αλλά και άσχημα. Άσχημα γιατί σκέφτηκα όλες αυτές τις φορές που δεν ήμουν εκεί για τους φίλους μου. Κι ένιωσα όμορφα γιατί για κάποιους ανθρώπους σημαίνω κάτι. Και σημαίνουν κι αυτοί πολλά για μένα...

Κι αυτό το πράγμα δεν πληρώνεται...

2010-07-16T00:23:00.006+03:00

eye am

2010-06-28T00:59:00.007+03:00

Αυτή η φανέλα κουβαλούσε για χρόνια μια μεγάλη κατάρα. Λίγοι πίστευαν πως μετά από Εκείνον θα υπήρχε κάποιος που θα μπορούσε να την φορέσει χωρίς να νιώσει τα πόδια του να τρέμουν, χωρίς να νιώθει συνεχώς την σκιά Του να τον παρακολουθεί, χωρίς να νιώθει την ανάσα Του στον σβέρκο του. Πολλοί προσπάθησαν. Απέτυχαν όλοι...

Σε λίγες μέρες θα κλείσει ένας μεγάλος κύκλος στη ζωή μου. Είχα πολλά να γράψω γύρω από τις συμπτώσεις που στριμώχτηκαν στη ζωή μου τις τελευταίες μέρες. Δεν θα τα γράψω. Όχι γιατί δεν αξίζει να ειπωθούν. Αλλά επειδή μερικές φορές αξίζει περισσότερο να σιωπάς...

Το μόνο που μένει, και αξίζει να ειπωθεί, είναι ότι οι κύκλοι υπάρχουν για να κλείνουν. Και για να ανοίγουν καινούριοι στην θέση τους...

Ίσως να ήρθε και η ώρα να κλείσει ο κύκλος αυτής της καταραμένης φανέλας. Ίσως επιτέλους βρέθηκε αυτός που θα Τον κάνει να κλάψει ξανά από χαρά...

2010-06-15T20:53:00.003+03:00

...τι να 'ναι πιο ανελέητο...?

το "για πάντα", ή το "ποτέ"...?

2010-05-19T20:33:00.009+03:00

Το τέλος του φόβου

*προτεινόμενο soundtrack: The dark side of the moon

Άνοιξα τα μάτια μου. Το κεφάλι μου με πέθαινε. Το πρωινό φως έπεφτε σε παράλληλες γραμμές πάνω στα αντικείμενα και τους τοίχους του δωματίου. Δεν ακουγότανε κανένας ήχος. Ούτε κίνηση, ούτε ανθρώπινες φωνές, τίποτα. Τεντώθηκα στον καναπέ. Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει. Αυτή η ίωση δεν παλευότανε με τίποτα. Έκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να νικήσω τον πονοκέφαλο. Μάταιος κόπος. Τα ξανάνοιξα και σήκωσα το λάπτοπ από το πάτωμα. Όλα έδειχναν εντάξει. Ένιωθα μια φαγούρα στο αριστερό μου χέρι. Σκέφτηκα κάτι απίθανο. Μπήκα στη σελίδα των ιατρικών ανακοινώσεων. Είχανε ελευθερώσει τα καινούρια αντιβιοτικά. Ένιωσα μια απέραντη ανακούφιση. Για λίγο ξέχασα τον πονοκέφαλο. Όλα θα πηγαίνανε καλά. Άφησα το λάπτοπ στο πάτωμα και έκλεισα τα μάτια μου. Βυθίστηκα σε έναν σκοτεινό ύπνο, σαν θάνατο, χαμογελώντας με αγαλίαση...

Ξύπνησα μετά από πολλές ώρες. Είχα καταφέρει και είχα κοιμηθεί βαθιά. Τα αντιβιοτικά με είχανε πιάσει και ήμουν ήδη πολύ καλύτερα. Επιτέλους... Η τελευταία βδομάδα ήταν τρομαχτική. Αυτή η καινούρια ίωση είχε προλάβει μέσα σε ελάχιστο χρόνο να σκοτώσει πολλούς σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης και να προσβάλει πολύ περισσότερους. Τα νέα όσο περνούσανε οι μέρες δεν ήταν ενθαρυντικά. Πολλοί ήταν αυτοί που πιστέψανε πως αυτό θα είναι το τέλος μας. Να όμως που τα καταφέραμε. Άλλη μια δοκιμασία είχε περάσει. Και τώρα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε τις «συναρπαστικές» ζωές μας. Μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε αυτό που κάποτε έμοιαζε με επιστημονική φαντασία, και που εδώ και πολλά χρόνια ήταν μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα...

Στα μέσα του 21^ου αιώνα η εικόνα του πλανήτη είχε αλλάξει δραστικά. Η Αφρική είχε σχεδόν ερημωθεί από τους συνεχείς πολέμους και τις επιδημίες, στην Ασία οι άνθρωποι ζούσαν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο, η νότια Αμερική ήταν ένα διαρκές πεδίο ένοπλων συγκρούσεων, ενώ η βόρεια Αμερική και η Ευρώπη αναπτύσονταν συνεχώς και στην προσπάθεια τους να θρέψουν τον πληθυσμό τους, που μεγάλωνε συνέχεια, είχαν αποστραγγίσει κυριολεκτικά όλες τις πηγές ενέργειας του πλανήτη...

Επιστήμονες από την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία, μετά από χρόνια ερευνών και προσπαθειών κατέληξαν σε μια πρωτοποριακή λύση που θα έλυνε το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, καταδικάζοντας βέβαια δισεκατομμύρια ανθρώπους σε αφανισμό και ολόκληρες περιοχές σε ερήμωση. Αλλά αυτό ήταν ένα κόστος που ήμασταν έτοιμοι να πληρώσουμε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε...

Ήδη από τις αρχές του αιώνα το ίντερνετ έπαιζε σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων στις αναπτυγμένες και αναπτυσόμενες χώρες. Έτσι οι επιστήμονες στράφηκαν στην εξέλιξη μιας τεχνολογίας που θα επέτρεπε την διεκπεραίωση ακόμα και των πιο βασικών αναγκών μας μέσω του διαδικτύου. Η ζωή όπως την ξέραμε εδώ και χιλιάδες χρόνια θα άλλαζε δραματικά. Η θεωρία της εξέλιξης θα αποδείκνυε περίτρανα και χωρίς περιθώριο αμφιβολίας την ισχύ της. Μετά από περισσότερα από εκατό χιλιάδες χρόνια κυριαρχίας του homo sapiens στον πλανήτη είχε έρθει η ώρα του να αντικατασταθεί. Είχε έρθει η ώρα του homo neticus…

Το αποτέλεσμα των ερευνών ήταν η δημιουργία ενός βιοηλεκτρονικού καλωδίου που θα συνέδεε τον χρήστη με τον προσωπικό του υπολογιστή μέσω μιας θύρας USB, κι ενός βύσματος που θα εμφυτευόταν με μια απλή χειρουργική επέμβαση στον βραχίονα του χρήστη. Έτσι ο κάθε χρήστης θα ήταν συνδεδεμένος απευθείας στο διαδίκτυο και μέσω του καλωδίου θα ζούσε ουσιαστικά ολόκληρη την ζωή του με κάθε λεπτομέρεια χωρίς να χρειάζεται να σηκωθεί από τον καναπέ του. Πολλές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος θα αχρηστεύονταν, κάποιες άλλες θα εξακολούθουσαν να λειτουργούν όπως παλιότερα και κάποιες άλλες θα γίνονταν μέσω του δικτύου. Ένας κεντρικός, αυτοματοποιημένος υπολογιστής θα ήλεγχε την ομαλή λειτουργεία του δικτύου. Οι άνθρωποι δεν θα χρειαζόνταν να δουλεύουνε πια, θα περνούσαν τον χρόνο τους κάνοντας για πρώτη ίσως φορά αυτό που πραγματικά τους ευχαριστούσε. Η Ουτοπία ήταν πλέον πραγματικότητα, ο άνθρωπος είχε καταφέρει να φτιάξει επιτέλους τον Παράδεισό του...

Το Πρόγραμμα θα συμπεριλάμβανε τις πλέον αναπτυγμένες περιοχές του πλανήτη, την Ευρώπη, την βόρεια Αμερική, την Ιαπωνία και κάποιες χώρες όπως την Σαουδική Αραβία, που κατάφεραν να «εξαγοράσουν» την συμμετοχή τους στο μεγαλύτερο, ίσως, πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Παρά την μυστικότητα με την οποία δούλευαν οι επιστήμονες, υπήρξαν διαρροές που οδήγησαν σε ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης προς τις χώρες που θα συμμετείχαν στο Πρόγραμμα και σε απίστευτες εκδηλώσεις βίας σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις των χωρών που δεν συμμετείχαν στο Πρόγραμμα ήταν ανήμπορες να αντιδράσουν. Ο πλανήτης είχε πια στερέψει, οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο, και μιλάμε για περίπου δεκαπέντε δισεκατομμύρια ψυχές, ζούσαν εξαθλιωμένοι και απλά περίμεναν την ώρα που θα πέθαιναν. Ό,τι είχε να γραφτεί, να ειπωθεί, να δημιουργηθεί, είχε ήδη γίνει. Η ζωή για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού εδώ και πολλά χρόνια ήταν ένας ατελείωτος αγώνας για την επιβίωσή τους, χωρίς τις περισσότερες φορές καμία ελπίδα βελτίωσης. Και αυτό το πρόγραμμα ήταν μια ελπίδα για μια καινούρια αρχή...

...

...πέρασαν μόλις τρία χρόνια από την εφαρμογή του Προγράμματος μέχρι να πεθάνει και ο τελευταίος homo sapiens…

...

Για τους homo neticus η ζωή ήταν πλέον κάτι πολύ διαφορετικό από μια απλή αναμονή του θανάτου, ή από μια συνεχή μάχη για επιβίωση χωρίς καμιά ελπίδα και καμιά απόλαυση. Απαλλαγμένοι από όσα τους βάραιναν τόσα χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν επιτέλους χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς επιπτώσεις, χωρίς περιορισμούς. Έκαναν ό,τι ήθελαν, όποτε το ήθελαν, με όποιον ήθελαν. Ζούσαν σε μια εικονική πραγματικότητα χωρίς ευθύνες, χωρίς έννοιες, χωρίς υποχρεώσεις. Ζούσαν μια ζωή χωρίς όρια, χωρίς φραγμούς. Μια ζωή που σιγά σιγά άρχισε πάλι να είναι δημιουργική. Μια κανονική ζωή με χαρές και λύπες, με καλές και κακές στιγμές, με γεννήσεις και θανάτους...

Είχε διατυπωθεί πολλάκις στο παρελθόν η άποψη πως ο φόβος του θανάτου, ή η ανάγκη εκλογίκευσης του αναπόφευκτου τέλους που αυτός θέτει, ήταν οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από κάθε καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπινου είδους. Η τέχνη, όπως και η θρησκεία άλλωστε, υπήρχαν επειδή υπήρχαν πράγματα που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν ή να δεχτούν. Και αυτό δεν άλλαξε με την εφαρμογή του Προγράμματος. Μετά από πολλά χρόνια, οι άνθρωποι απαλλαγμένοι από το βάρος του συνεχούς αγώνα για επιβίωση ήταν και πάλι δημιουργικοί. Και ένας από τους λόγους ήταν ότι συνέχιζαν να πεθαίνουν. Βέβαια το προσδόκιμο όριο ζωής είχε ανέβει αισθητά, όμως παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος δεν είχε κατακτήσει την αθανασία, και πλέον μάλλον δεν ένοιαζε κανέναν να την κατακτήσει. Όλοι νόμιζαν ότι είχαν κατακτήσει την ευτυχία. Όποτε κάποιος πέθαινε ο κεντρικός υπολογιστής έπαιρνε γενετικό υλικό από δύο τυχαίους χρήστες και σε ελεγχόμενο περιβάλλον δημιουργούσε μια καινούρια ζωή. Μετά με αυτοματοποιημένες διαδικασίες και με χρήση ειδικών ρομπότ ο καινούριος χρήστης μεταφερόταν σε ένα άδειο διαμέρισμα και συνδεόταν στο διαδίκτυο, ξεκινώντας έτσι την ζωή του. Όλα αυτά είχαν προβλεφθεί από την αρχή της εφαρμογής του Προγράμματος. Εκτός από τον Παράδεισο, ο άνθρωπος είχε δημιουργήσει και τον Θεό του. Είχε αφεθεί στα χέρια της τεχνολογίας. Και θα ερχόταν σύντομα η στιγμή που θα το πλήρωνε...

Όλα κυλούσαν ήρεμα για αρκετά χρόνια. Ο πληθυσμός του πλανήτη είχε σταθεροποιηθεί περίπου στα τέσσερα δισεκατομμύρια. Οι μνήμες της προηγούμενης ζωής μας άρχισαν σιγά σιγά να σβήνουν. Κανένας δεν θυμόταν την ανέχεια, τους πολέμους, τις καταστροφές. Μέχρι που έγινε κάτι και μας προσγείωσε στην σκληρή πραγματικότητα. Έγινε αυτό που κανένας δεν είχε προβλέψει. Και που τελικά θα ήταν η καταστροφή μας...

Δέκα χρόνια μετά την έναρξη του Προγράμματος όλη η ανθρωπότητα ήταν έτοιμη να γιορτάσει την επέτειο αυτής της καινούριας πραγματικότητας, αυτής της καινούριας, ανέσπερης ζωής. Οι εορτασμοί δεν είχαν σχέση βέβαια με παλαιότερες εποχές, αφού όλοι ήταν καθηλωμένοι στον καναπέ τους, το συναίσθημα όμως ήταν απόλυτα αυθεντικό και οικείο. Είχαμε δημιουργήσει μια καινούρια ζωή, την είχαμε κερδίσει, είχαμε λύσει τα προβλήματά μας και μετά από αιώνες σπαραγμών ζούσαμε ειρηνικά. Περιμέναμε με ανυπομονησία καρφωμένοι στις οθόνες μας να τελειώσει η μέρα, να έρθει η ώρα που θα κλείναμε τα δέκα πρώτα χρόνια ζωής του Παράδεισου που είχαμε δημιουργήσει. Και όταν ήρθε εκείνη η στιγμή...

...

...όλα βυθίστηκαν στο σκοτάδι. Ήταν η πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια που συνέβαινε αυτό. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Δεν κράτησε πάνω από δέκα δευτερόλεπτα, όμως ήταν αρκετά για να νιώσουμε όλοι ένα συναίσθημα που είχαμε ξεχάσει ολότελα πως ήταν. Ένα συναίσθημα που κανένας δεν πίστευε ότι θα ένιωθε ποτέ ξανά, ένα συναίσθημα από το οποίο τρέχαμε να ξεφύγουμε από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας σε αυτόν τον πλανήτη, και που επιτέλους πιστεύαμε πως το είχαμε νικήσει. Νιώσαμε φόβο. Και ακριβώς την στιγμή που το συνειδητοποιήσαμε, όλα επανήλθαν στην κανονική τους ροή...

Ξεχνώντας την ευφορία που νιώθαμε μέχρι πριν από λίγη ώρα, ριχτήκαμε όλοι σε ένα τυφλό κυνήγι, ψάχνοντας απαντήσεις. Μετά από λίγη ώρα μάθαμε τι είχε συμβεί. Και αυτό που είχε συμβεί κατάφερε να στεριώσει ξανά τον φόβο στις καρδιές μας...

Το μπλακ άουτ δεν ήταν κάτι προγραμματισμένο. Αυτό ήταν απόλυτα λογικό, και ήταν εύκολο να το μάθουμε. Ήταν κάτι που αποφάσισε και εκτέλεσε με τη δική του βούληση ο κεντρικός υπολογιστής, αυτός που κυβερνούσε με απόλυτη εξουσία τις ζωές μας. Οι λόγοι δεν μαθεύτηκαν ποτέ. Αυτό που μας βύθισε και πάλι στον φόβο μετά από δέκα χρόνια ξεγνοιασιάς ήταν το γεγονός πως κατά την διάρκεια του μπλακ άουτ είχαν πεθάνει περίπου τετρακόσια εκατομμύρια άνθρωποι. Και κανένας τους δεν είχε αντικατασταθεί. Ήταν κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί. Ήταν κάτι που κανένας δεν περίμενε, ήταν κάτι που κάναμε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσουμε. Ήταν το τίμημα της ευτυχίας που ζούσαμε. Και ήταν κάτι που θα ξανασυνέβαινε...

Μετά από αυτό αρχίσαμε σιγά σιγά να χάνουμε την όρεξή μας για ζωή. Ο φόβος ότι κάτι τέτοιο θα ξανασυνέβαινε είχε σκεπάσει σαν μαύρη φτερούγα την ευτυχία που βιώναμε...

...

Η ζωή όμως αντίθετα με ότι περιμέναμε κυλούσε φυσιολογικά. Ξαναβρήκαμε τους ρυθμούς μας. Σιγά σιγά ξεχάσαμε. Ο πληθυσμός δεν επανήλθε στα προηγούμενα επίπεδα, αλλά όσο περνούσε ο καιρός αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι ήταν ένα λάθος, κάποιο βραχυκύκλωμα του συστήματος, κάτι που δεν είχε προβλεφθεί και οδήγησε σε αυτή την απώλεια. Γελαστήκαμε...

Δέκα χρόνια αργότερα η ευφορία μας είχε χτυπήσει και πάλι κόκκινο. Κάθε χρόνος που περνούσε στην αγκαλιά της καινούριας αυτής ζωής ήταν μια νίκη, και κάθε δεκαετία σηματοδοτούσε μια μεγάλη γιορτή. Όπως και δέκα χρόνια πριν ήμασταν έτοιμοι να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Είχαμε σχεδόν ξεχάσει τι είχε συμβεί δέκα χρόνια πριν. Ο φόβος είχε δώσει ξανά την θέση του στην ευφορία. Σύντομα όμως θα στέριωνε και πάλι στις καρδιές μας... Κι αυτή την φορά θα ήταν για πάντα...

...

Διακόσια πενήντα εκατομμύρια...

Διακόσια πενήντα εκατομμύρια ψυχές πέρασαν στην ανυπαρξία σε λίγα δευτερόλεπτα. Μετά από αυτό ήμασταν πλέον όλοι σίγουροι. Δεν ήταν κάποιο λάθος, δεν ήταν κάποιο βραχυκύκλωμα. Ήταν γενοκτονία. Ο Θεός που είχαμε δημιουργήσει, και είχαμε αφήσει τις τύχες μας στα χέρια του, μας εξόντωνε σιγά σιγά. Είχαμε διαπράξει την χειρότερη ύβρη, νομίζοντας ότι καταφέραμε να αγγίξουμε την ευτυχία, να αποτινάξουμε όλα αυτά που μας καταπίεζαν, που μας κρατούσαν δέσμιους του φόβου και της δυστυχίας. Πιστεύαμε πως δεν υπήρχε τίμημα για αυτό που είχαμε πετύχει. Και τώρα αντιμετωπίζαμε την σκληρή πραγματικότητα...

...

Έχουν περάσει εβδομήντα χρόνια από εκείνη την ημέρα που η ανθρωπότητα γύρισε σελίδα. Από την ημέρα που νομίζαμε πως νικήσαμε τον φόβο. Κι όμως, κάθε δέκα χρόνια, η καινούρια πραγματικότητα που δημιουργήσαμε φρόντιζε να μας θυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πως δεν θα καταφέρναμε να ξεφύγουμε ποτέ από την μοίρα μας, πως ποτέ δεν θα καταφέρναμε να ξεφύγουμε από τον φόβο...

Ήμασταν περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια όταν ξεκινούσαμε αυτή την καινούρια ζωή. Σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά, είμαστε λιγότεροι από πενήντα εκατομμύρια. Από την μέρα που καταλάβαμε πως δεν θα καταφέρναμε να ξεφύγουμε από τον φόβο, η σκιά του δεν έπαψε να κρέμεται πάνω από τις ζωές μας. Και κάθε δέκα χρόνια, για δέκα δευτερόλεπτα, η ανάσα όλων μας κόβεται. Και κάποιων δεν επανέρχεται ποτέ...

...

Ήρθε πάλι αυτή η νύχτα. Ίσως είναι η τελευταία μου. Ίσως είναι η τελευταία για όλους μας. Ίσως είναι η τελευταία νύχτα που κάποιος θα νιώσει φόβο σε αυτόν τον πλανήτη. Ίσως πάλι και όχι. Ίσως ο φόβος να επιζεί σαν σκιά όταν όλα τελειώνουν...

Ποιος ξέρει...?

2010-05-06T02:14:00.003+03:00

Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος χθες το βράδυ και μου ζήτησε να γράψω κάτι για αυτά που έγιναν. Από εκείνη τη στιγμή τα λόγια του στριφογυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου. Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά. Όπως πολλά έχουν ήδη γραφτεί, και θα γραφτούν ακόμα περισσότερα.

Αυτό που βλέπω γύρω μου είναι άνθρωποι μπερδεμένοι. Άνθρωποι γεμάτοι ανασφάλειες. Άνθρωποι που θέλουν να παλέψουν, να αγωνιστούν, να διεκδικήσουν, όμως τους έχουν μάθει να το βουλώνουν, τους έχουν μάθει να παίρνουν τα λίγα - που γίνονται όλο και λιγότερα - και σίγουρα, παρά να διεκδικούν αυτά που τους αξίζουν. Άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, κι όμως είναι σκλαβωμένοι περισσότερο κι από θανατοποινίτες σε θάλαμο απομόνωσης.

Δεν χρειάζεται να εξετάσουμε πόσο δίκαια ή άδικα σκοτώθηκαν αυτοί οι τρεις άνθρωποι. Οποιοσδήποτε άνθρωπος πεθαίνει με τέτοιο τρόπο, πεθαίνει άδικα. Η ανάγνωση του γεγονότος - ανάλογα με την οπτική του καθενός - θα ήταν διαφορετική αν οι άνθρωποι αυτοί ήταν αστυνομικοί, ή διαδηλωτές, ή κουκουλοφόροι. Η ουσία του θα ήταν η ίδια. Και η ευθύνη αυτών που πέταξαν τις μολότοφ και αυτών που εμπόδισαν την πυροσβεστική να σβήσει την φωτιά - αν έγινε κάτι τέτοιο -, είναι δεδομένη.

Όπως δεδομένη είναι και η ευθύνη αυτών που ανάγκασαν αυτούς τους ανθρώπους να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα. Γιατί αυτό που οι περισσότεροι δεν εξετάζουν είναι το ποια εξουσία, και με ποιον τρόπο, με ποιον - πιθανότατα - εκβιασμό, έστειλε αυτούς τους ανθρώπους - και πολλούς ακόμα - στην δουλειά τους σε μέρα γενικής απεργίας. Και χρωστάμε σε αυτούς τους νεκρούς μια σημαντική συνειδητοποίηση. Ότι τελικά ζούμε σε ένα καθεστώς τρομοκρατίας που είναι πολύ χειρότερο από την ένοπλη τρομοκρατία των κουκουλοφόρων. Ζούμε σε ένα καθεστώς που μας σπρώχνει όλο και περισσότερο σε έναν αγώνα επιβίωσης και δεν μας αφήνει να ζήσουμε, την ίδια στιγμή που αυτοί που μας επιβάλουν αυτό το καθεστώς ζούνε σε έναν άλλο κόσμο, σε μια άλλη πραγματικότητα, και βλέπουν τη δική μας ζωή σαν ριάλιτι.

Δεν επικροτώ την βία. Πιστεύω όμως πως είναι ένας τρόπος να επιβάλεις την θέλησή σου. Φτάνει να την στρέψεις εκεί που πρέπει, στον πραγματικό εχθρό.

Για όλα αυτά που μας πονάνε, που μας καταπιέζουν, που μας γονατίζουν καθημερινά υπάρχει μόνο μια απάντηση...

2010-04-23T14:40:00.000+03:00

Τρόμος ζωής

2010-04-18T02:29:00.005+03:00

...πόσες αμαρτίες ν' αντέξει αυτή η φωνή, προτού καταραστεί τ' αστέρια που βλέπουν, κι όμως σιωπούν...?

2010-04-01T13:33:00.005+03:00

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που η ζωή σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με ό,τι φοβόσουν περισσότερο, έρχεται εκείνη η στιγμή που πρέπει να φανείς δυνατός, η στιγμή που ξέρεις ότι όλα γύρω σου γκρεμίζονται κι όμως όλα φαίνεται να είναι στη θέση τους, η στιγμή που όλοι σου δίνουν κουράγιο ενώ ταυτόχρονα κρύβουν τα δικά τους δάκρυα, τις δικές τους αντοχές που έχουν ήδη γίνει κομμάτια.

Κι εσύ πρέπει να φανείς δυνατός, πρέπει να αντέξεις, ένα ακόμα βήμα, ένα ακόμα δύσκολο βήμα κερδισμένο με πόνο, ιδρώτα κι αίμα. Πρέπει να σφίξεις τα δόντια, γιατί βαθιά μέσα σου ξέρεις πως αύριο θα είναι όλα λίγο καλύτερα.

Όλοι πορευόμαστε με ό,τι μας τυχαίνει στην ζωή. Κι αντέχουμε. Είναι αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλύτερα, να επιβιώνουμε.

Είναι αυτές οι στιγμές που η καρδιά σου καίγεται, και καμιά θάλασσα δεν μπορεί να σε δροσίσει...

2010-03-26T20:56:00.003+02:00

Κρεμιέσαι από τις μνήμες πάλι. Κι αυτή η νύχτα δεν σου χαρίζεται. Όπως κι όλες οι προηγούμενες. Κι αν κάτι πια έχει αλλάξει είναι πως κατάφερες να ξεχωρίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Δάκρυα και σκόνη είμαστε όλοι. Κι οι ζωές μας περιστρέφονται αέναα, σαν μηχανές στον γύρο του θανάτου...

Στα χαμηλά και στα ψηλά...

2010-03-12T13:52:00.002+02:00

Πίστευα πάντα πως η ζωή είναι ένα παιχνίδι...

Μέχρι που αυτοί που αγαπούσα, άρχισαν να πεθαίνουν...

2010-02-26T11:28:00.005+02:00

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή κάθε ανθρώπου που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Ποτέ όμως. Και όσο μεγαλώνεις ανακαλύπτεις ότι οι περισσότερες από αυτές τις στιγμές αφορούν τους ήρωες της παιδικής σου ηλικίας. Εκείνους που σε έκαναν να πιστεύεις πως η ζωή είναι ένα μεγάλο, ωραίο ταξίδι, που στο τέλος του υπάρχει μια μεγάλη χαρά ή ένας μεγάλος πόνος, αμφότερα χρήσιμα και αποδεκτά, φτάνει να ήταν χορταστική η διαδρομή.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που ορίζουν μυστηριακά τις ζωές μας. Πράγματα που γίνονται ανεξήγητες εμμονές, που αντιστέκονται και επιμένουν παρόλο που μερικές φορές αναρωτιέσαι για το τι πραγματικά έχουν να σου προσφέρουν.

Το ποδόσφαιρο είναι μια τέτοια εμμονή. Και η αγάπη για μια ομάδα είναι μια μεγαλύτερη εμμονή. Μια εμμονή ακατανόητη, που πολλές φορές στηρίζεται στην τύχη, σε μια επιλογή που τα κριτήριά της μπορεί να μην αποκαλυφθούν ποτέ, ή που από την άλλη μπορεί να είναι πολύ συγκεκριμένα ή και απίστευτα παράλογα.

Οφείλω την αγάπη μου για τον Παναθηναϊκό στον Δημήτρη Σαραβάκο. Για να μετέχω στην δικιά του ποδοσφαιρική ευφυία έγινα Παναθηναϊκός. Και δεν το έχω μετανιώσει ούτε για μία στιγμή. Γιατί κάποιες βραδιές όπως εκείνη η αλησμόνητη νύχτα της 3ης Απριλίου του 1996, ή η χθεσινή, που με το πόδι μου χειρουργημένο για τρίτη φορά παρακολουθούσα τους σύγχρονους ήρωές μου να με οδηγούν στην έκσταση, απλά δεν ξεχνιούνται.

Κι αν τώρα που γράφω έχω βουρκώσει, είναι γιατί κάποια πράγματα σε αυτήν την ζωή είναι ανεξήγητα. Γιατί κάποια πράγματα στερούνται λογικής. Γιατί κάποια πράγματα εξακολουθούν να είναι ένα μεγάλο, ωραίο ταξίδι...

Γιατί υπάρχει αλήθεια εκεί που με έχεις ταξιδέψει...

2010-02-19T02:11:00.004+02:00

2010-02-13T17:14:00.011+02:00

Ψάχνεις τα συρτάρια σου. Ανακαλύπτεις παλιά, χρωματιστά χαρτάκια με ημερομηνίες και ώρες, με ατέλειωτες διαδρομές, με αριθμούς που δηλώνουν κάτι που πια δεν υπάρχει.

Όλα μοιάζουν τόσο μακρινά. Και τώρα που ετοιμάζεσαι να κλείσεις τον κύκλο, κάθεσαι και σκέφτεσαι τι σου έδωσε αυτή η διαδρομή, τι κέρδισες, τι έχασες.

Μαλακίες. Αν έμαθες ένα πράγμα όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως οι αριθμοί τελικά λένε πάντα την αλήθεια. Αλλά ξέρεις πως δεν έχει καμία σημασία...

Γιατί η ζωή δεν μπαίνει στο ζύγι...

2010-02-08T21:21:00.008+02:00

Μεγαλώνεις. Αναπόφευκτα. Επώδυνα. Συνειδητοποιείς καθημερινά πως τίποτε δεν κρατάει για πάντα, τίποτε δεν αντέχει στην μάταιη μάχη του με τον χρόνο. Οι απανωτές ήττες σε μαθαίνουν να διαχειρίζεσαι τον χρόνο με σοφία, με σύνεση. Οργανώνεις την ζωή σου στυγνά, μαθηματικά, απόλυτα. Ο χρόνος κυλάει προς τα μπρος, και εσύ τον ακολουθείς. Ξεσκαρτάρεις τους γνωστούς από τους φίλους και τους φίλους απ' τους ανθρώπους με τους οποίους θα γεράσετε μαζί. Αφήνεις πίσω τελεσίδικα όλα όσα σε βαραίνουν, όλα όσα σε πλήγωσαν, όλα όσα σε βάλτωσαν. Και κοιτάς μπροστά. Ακολουθείς αυτή τη φωνή που σου θυμίζει, ακόμα μετά από τόσα χρόνια, πως ροκ, πάνω και πέρα από όλα, είναι να κρατάς την αξιοπρέπειά σου. Είναι να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά, έτοιμος να ζήσεις με το βάρος των δικών σου αποφάσεων...

Ροκ είναι όπου πας, να πας σαν προσκυνητής, όχι σαν κατακτητής. Και να φεύγεις πιο πλούσιος και πιο δυνατός, αφήνοντας πίσω σου ανθισμένα μάτια...

2010-01-25T18:08:00.008+02:00

...εσύ ακούς...?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

2010-01-17T21:40:00.006+02:00

...άνθρωποι που χτίζουν και γκρεμίζουν παραδείσους και κολάσεις για να γλυτώσουν από την επαφή, άνθρωποι που μέσα τους κουβαλούν τους ωκεανούς και τους ξερνάνε στις υπόγειες διαβάσεις να ξεδιψάσουν τα αδέσποτα, άνθρωποι σκοτεινοί, χιονισμένοι, απροσπέλαστοι, σαν κακοτράχαλοι επαρχιακοί δρόμοι, άνθρωποι κατατρεγμένοι από τα όνειρα που κάνανε παιδιά, κι από αυτά που τους φορτώσανε με το στανιό, άνθρωποι που μουρμουράνε με τα ακροδάχτυλά τους, άνθρωποι ξένοι στον καθρέφτη τους, άνθρωποι σκιεροί, υγροί σαν μουχλιασμένα υπόγεια, άνθρωποι απομακρυσμένοι, βουβοί, πηχτοί σαν μαύρες τρύπες, άνθρωποι με υποταγμένα ένστικτα, σαν άγρια ζώα σε κλουβιά, άνθρωποι ήσυχοι, εξημερωμένοι απ' την συνήθεια...

...άνθρωποι εξουθενωμένοι απ' της αγάπης την άρνησα...

2010-01-14T20:06:00.003+02:00

Veni, vidi, vici...
.
.
.
.
.
.
.

2010-01-01T07:31:00.005+02:00

...μακελειό για φωνή και πιάνο αρ. 1...

.
.
.
.
.
.
.
.

2009-12-21T00:53:00.008+02:00

Ξαμοληθείτε να κυνηγήσετε τα ονείρατα, τις εμορφιές, τα απύθμενα τα βάθη. Το ταξίμετρο γράφει...
.
.
.
.
.
.
.

2009-12-12T22:17:00.003+02:00

.
.
.
.
.
.
.

2009-12-03T15:44:00.003+02:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

2009-11-20T17:54:00.000+02:00

Ξανά στους ίδιους δρόμους. Εκεί που όλοι τρέχουν, εκεί που όλοι νιώθουν φυλακισμένοι, εσύ νιώθεις ανάλαφρος, αέρινος. Νιώθεις στο δέρμα σου την ίδια εκείνη ένταση σαν τότε, τόσα χρόνια πίσω, που γνώριζες αυτήν την πόλη για πρώτη φορά. Τωρά κοιτάς τα ονόματα των δρόμων και θυμάσαι τόσα πολλά...

Μενάνδρου και Ζήνωνος...

Στάση 051. Αέναο πήγαιν' έλα ανάμεσα στο τίποτα και στο ανέφικτο. Ανάμεσα στο όνειρο και στην ανάγκη...

Μάρνη και 3ης Σεπτεμβρίου...

Κοιτάς τον ουρανό, κλείνεις τα μάτια και ακούς την μουσική στον αγέρα. Ακόμα...

Θεμιστοκλέους και Σόλωνος...

Στον ορίζοντά σου απλώνεται η πλατεία. Για μια στιγμή νομίζεις ότι τεράστιες φλόγες υψώνονται πάνω από τα δέντρα της... Για μια ατέλειωτη στιγμή...

Μοναστηράκι...

Ομόνοια...

Σύνταγμα...

Περπατάς χωρίς να σκέφτεσαι. Χαζεύεις τον κόσμο, τις φάτσες, τα αυτοκίνητα που σε προσπερνούν, τα λεωφορεία που κουβαλούν τις σιωπηρές μοναξιές των ανθρώπων. Νιώθεις οικεία, νιώθεις κομμάτι αυτής της πόλης, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις έναν απροσδιόριστο φόβο. Έναν φόβο που σου λέει ότι δεν την έχεις συνηθίσει, ότι ακόμα έχεις πολλά να μάθεις από αυτήν, ότι έχεις πολλά να ζήσεις στην αγκαλιά της...

Και σκέφτεσαι ασυναίσθητα όλα αυτά που έχεις τόσο πολύ συνηθίσει. Όλα αυτά που πια δεν σε φοβίζουν. Όλα αυτά που δεν έχουν να σου δώσουν πια τίποτε...

Όλα αυτά που πρέπει να αφήσεις πίσω...

2009-11-06T17:01:00.004+02:00

...μες στης ζωής τ' ασάλευτο σκοτάδι

τεντώσου να πιαστείς από το φως

τεντώσου να πιαστείς από τ' αδύνατο

για να μπορείς να πεις στα υστερνά σου

πως χωρίς μάχη δεν έπεσες...
.
.
.
.
.
.
.
.

2009-10-25T18:57:00.002+02:00

...δεν ορφανεύεις όταν φύγουν οι γονείς...

...ορφανεύεις σαν ξεμείνεις από αδέλφια...

...ψυχή βαθιά...
.
.
.
.
.
.

2009-10-11T19:35:00.003+03:00

...έτσι είναι. Δεν πιστεύεις ποτέ ότι κάτι θα αλλάξει, ώσπου κάποιο πρωί, όλα είναι διαφορετικά. Χωρίς λόγους και αιτίες, χωρίς ελπίδα να ξαναγίνουν όπως πριν. Και εσύ πρέπει να προχωρήσεις, και το χειρότερο, να προσαρμοστείς. Να ξεχάσεις...

Και ψάχνεις από την αρχή. Γυρνάς στα μέρη που ένιωθες οικεία, στα στέκια της νιότης, στους φίλους που έχασες, μα που πάντα ξαναβρίσκεις, στους φίλους που ένα χαμόγελο κι ένα βλέμμα αρκεί για να τους πει τα πάντα για την ζωή σου μακριά τους... Γυρνάς στις μουσικές, στις μουσικές που ακόμα σε κάνουν και δακρύζεις, που ακόμα σε κάνουν και ψάχνεις το παλτό σου Ιούλη μήνα...

Τίποτε δεν χαρίζεται σε αυτήν την ζωή...

Τίποτε...

Αλλά αυτό το ήξερες από την αρχή...

Έτσι δεν είναι...?
.
.
.
.
.
.
.

2009-09-29T00:39:00.004+03:00

~*~

...και τώρα που στα δυο σου πόδια στάθηκες, νομίζεις, ο κόσμος πως φαίνεται πιο εύκολος από ψηλά...
...
...όταν θα πέσεις για πρώτη φορά, θα τα ξαναπούμε...

~*~
.
.
.
.
.
.

2009-09-13T02:15:00.004+03:00

...και κάθε νότα απ' το νταούλι χτύπαγε μες στο στήθος μου,
και κάθε πήγαιν' έλα του δοξαριού πριόνιζε τις φλέβες στα χέρια μου,
και κάθε φύσημα της τσαμπούνας ήτανε μια ανάσα που έφευγε απ' το είναι μου,

αφήνοντάς με άδειο...

...και ήταν κι εκείνος ο άνδρας που κρατούσε το φεγγάρι αγκαλιά...

...τι καλά το λέει τ' αηδόνι...
.
.
.
.
.
.

2009-08-31T02:40:00.008+03:00

Θυμάμαι ένα τεράστιο, ψηλοτάβανο δωμάτιο. Στους δύο αντικρυστούς τοίχους υπήρχαν δυο μεγάλα, δίφυλλα παράθυρα, ανοιχτά, με σκούρες πράσινες κουρτίνες που ανέμιζαν από τον αγέρα που φυσούσε μανιασμένα. Οι άλλοι δύο τοίχοι ήταν λευκοί. Το δωμάτιο δεν είχε πόρτα. Υπήρχε παντού ένα περίεργο φως, μια αντανάκλαση κάποιας αόρατης πηγής πάνω στους λευκούς τοίχους. Στο κέντρο του δωματίου υπήρχε ένα τεράστιο τραπέζι από σκούρο ξύλο. Φαινότανε πολύ βαρύ, και σου έδινε την εντύπωση πως υπήρχε εκεί, καρφωμένο πάνω στο ξύλινο πάτωμα, από πάντα. Στην μια πλευρά του τραπεζιού, απέναντι από τον ένα λευκό τοίχο, ανάμεσα από τα ανοιχτά παράθυρα, υπήρχε μια τεράστια ξύλινη καρέκλα, από το ίδιο ξύλο, όπως και το τραπέζι. Στην καρέκλα καθότανε ένα περίεργο πλάσμα. Έμοιαζε ανθρώπινο από εκεί που καθόμουν. Στεκόμουν όρθιος στην γωνία του δωματίου, πίσω από την τεράστια καρέκλα, στα δεξιά της. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε μια τεράστια στοίβα με λευκά χαρτιά. Που και που το περίεργο πλάσμα έπαιρνε μια λευκή σελίδα, την κρατούσε μπροστά του για λίγο, σαν να σκεφτότανε τι να την κάνει, μετά έφτυνε πάνω της, ανακάτευε με τα χέρια του την κολλώδη ουσία πάνω στην σελίδα και μετά την άφηνε μετέωρη στον αέρα. Η σελίδα με μια χορευτική πιρουέτα εξαφανιζότανε μέσα σε ένα από τα παράθυρα. Μετά από λίγο το πλάσμα θα έπαιρνε μια άλλη σελίδα, θα την έφτυνε και πάλι, θα ανακάτευε και πάλι με τα χέρια του την επιφάνειά της και θα την άφηνε και πάλι να πετάξει έξω από τα ανοιχτά παράθυρα...

Παρακολουθούσα το περίεργο πλάσμα αρκετή ώρα. Το δέρμα του ήταν λευκό, και ζαρωμένο. Τα κόκκαλά του διαγράφονταν στις κλειδώσεις του και νόμιζες ότι θα σκίσουν την σάρκα του και θα πεταχτούν έξω. Το κεφάλι του ήταν τελείως άτριχο, και είχε ένα τέλειο σφαιρικό σχήμα, με μόνη παραφωνία τα τεράστια αυτιά του. Ήταν ξυπόλυτο, και τα πόδια του ήταν πλατιά με τεράστια δάχτυλα και γαμψά, σκούρα νύχια. Έμοιαζε να είναι κολλημένο στην καρέκλα. Εκτός από τα χέρια του και το κεφάλι του, δεν κουνιότανε κανένα άλλο σημείο του σώματός του. Τα χέρια του κατέληγαν σε δυο τεράστιες ρυτιδιασμένες παλάμες, με σκούρα, βρώμικα νύχια. Φορούσε ένα χοντρό, σκούρο κομμάτι ύφασμα γύρω από τη μέση του που κάλυπτε μόνο την λεκάνη του. Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να κινούμαι προς το μέρος του. Ήταν μόλις λίγα βήματα μακριά μου, όμως μου πήρε πολύ ώρα για να φτάσω κοντά του. Ένιωθα να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να κουνήσω τα πόδια μου. Ένιωθα να βλέπω τον εαυτό μου έξω από το σώμα μου, να κοπιάζει για να κάνει κάτι, παρά την θέλησή του. Δεν ήθελα να πάω προς το μέρος του, όμως κάτι με τραβούσε. Ήμουν πια πολύ κοντά του, μπορούσα να ακούσω την βαριά ανάσα του, που ήταν πλέον ο μοναδικός ήχος μέσα στο δωμάτιο. Όσο πιο πολύ το πλησίαζα, τόσο πιο πολύ όλοι οι άλλοι ήχοι χάνονταν. Τα σανίδια που τρίζανε, ο αγέρας που φυσούσε, όλα μηδενίζονταν μπροστά σε αυτήν την βαριά ανάσα, που μετρούσε τον χρόνο, που όριζε τον χρόνο. Τώρα πια έβλεπα ξεκάθαρα το προφίλ του. Όμως μάλλον είχα κρύψει την αόρατη πηγή φωτός καθώς μπήκα μπροστά στο παράθυρο, και το μόνο που διέκρινα στο μισοσκόταδο ήταν το περίγραμμα ενός ανθρώπινου προσώπου. Τώρα πια η ανάσα είχε κατακτήσει κάθε σπιθαμή της ακοής μου, την ένιωθα να αντηχεί μέσα μου, να μετράει τους χτύπους της καρδιάς μου. Το πλάσμα πήρε άλλη μια σελίδα από την στοίβα, καθώς προχωρούσα προς την άλλη άκρη του τραπεζιού, απέναντι του. Την ώρα που άφηνε την σελίδα στον αέρα, μετακινήθηκα μακριά από το φως. Η σελίδα καθώς χάθηκε έξω από το ανοιχτό παράθυρο, μου αποκάλυψε το πρόσωπό του. Ήταν απέναντι μου τώρα. Για μια και μοναδική στιγμή το είδα πεντακάθαρα. Ένα ανθρώπινο, λευκό, ρυτιδιασμένο πρόσωπο, χωρίς μάτια, με κάρφωνε με το βλέμμα του. Η βαριά ανάσα είχε ξαφνικά σταματήσει να μετράει τον χρόνο...

Πετάχτηκα ουρλιάζοντας από το κρεβάτι...

2009-08-27T15:07:00.004+03:00

Ματαιοδοξία...

Η ύβρις...

Η πίστη ότι θα νικήσουμε τον χρόνο, την φθορά, τον θάνατο...

Τίποτε δεν κρατάει για πάντα. Ούτε και οι θύμησες...

...

Τι έχουμε κάνει για να αξίζουμε την συντροφιά των γλάρων...?

2009-08-23T01:48:00.002+03:00

Υπάρχει κάτι ανεξήγητο, κάτι ανεπανόρθωτα εξουθενωτικό, κάτι που σφίγγει σαν μέγγενη ολόκληρη την ύπαρξή σου, την θεατή και την αθέατη, κάτι απαράδεκτα μυστήριο, μια υγρή ομίχλη, που βυθίζεσαι μέσα της αργά, σαν σαπιοκάραβο που ταλαντεύεται ανυποψίαστο πάνω στο δέρμα του ωκεανού, μια ερημιά, μια ακατάληπτη και ακατανόητη βεβαιότητα, χαραγμένη σαν σημάδι σε φλοιό γέρικου δέντρου. Δεν αιμορραγεί, κι όμως είναι εκεί. Είναι αυτή η αίσθηση μιας αβάσταχτης μοναξιάς, μιας μοναξιάς που την νιώθεις κάθε στιγμή, κάθε λεπτό που περνάει αθόρυβα. Είναι αυτή η αίσθηση πως τίποτε δεν είναι ακέραιο, τίποτε δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Έρχεται και σε τυλίγει, ήσυχα, χωρίς πανικό, χωρίς βιασύνη, και σε κρατάει σε ένα ζεστό λήθαργο. Η απουσία που σε αφήνει ανολοκλήρωτο, λειψό, κάτι λιγότερο από νεκρό...

Και είναι αυτή η αίσθηση που συντρίβεται, και λιώνει, και σβήνεται, και γίνεται κομμάτια χίλια, και εξαχνώνεται, και από πηχτό, σαν βούτυρο, σκοτάδι γίνεται αγέρας, που χάνεται στις χιονισμένες κορφές, μόλις αντικρύσεις τα μάτια της...

Εκείνη τη στιγμή είναι που αναπνέεις την αγάπη με όλο σου το είναι...

2009-08-06T03:57:00.005+03:00

Φεύγω...

Για εκεί που δεν θα είμαι πια μόνος...

Εκεί που με περιμένουν τα μάτια της, και το Νησί...

Εκεί...
.
.
.
.
.
.
.
.

2009-08-01T14:30:00.003+03:00

Ποδήλατα στον ήλιο,

γδαρμένα γόνατα,

μπάνια στην αυλή με το λάστιχο

βουνά από καρπούζι,

μήλα, πεντόβολα, τζαμί,

ανατολές δίπλα στην θάλασσα

φιλιά στην πανσέληνο,

σιδερένια τραπεζάκια και ψάθινες καρέκλες,

γλάστρες με βασιλικό και δυόσμο

καράβια, τρένα, λεωφορεία,

σανδάλια και χάντρες σε μαυρισμένα πόδια,

τζιν και λευκά κοντομάνικα

φραπές, τυρόπιτα, εφημερίδα,

μπύρες στην παραλία,

τσίπουρα, δημοτικά και τσίκνα

μουσικές, μουσικές, μουσικές...

καλοκαίρι...

2009-07-25T20:51:00.004+03:00

Μέσα στην βλακεία, στην αγένεια, στα νεύρα, στην γκρίνια, σε όλα αυτά που μας φέρνουν στα όριά μας, σε όλα αυτά που μας εξοργίζουν, που μας κάνουν να χάνουμε την ψυχραιμία μας, που μας απογοητεύουν, που μας απελπίζουν, ήρθε αυτό...

Για να μου θυμίσει πως η αγάπη, ό, τι κι αν γίνει, πάντα θα ανθίζει...

Υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι εκεί έξω. Πάντα θα υπάρχουν...

Βρείτε τους...
.
.
.
.
.
.
.

2009-07-13T19:07:00.003+03:00

Ταξίδια που πρέπει να κάνεις, μέρη που πρέπει να δεις, γεύσεις που πρέπει να δοκιμάσεις, εκατό πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν παντρευτείς, εκατό που πρέπει να κάνεις αφού παντρευτείς, ηλιοβασιλέματα που πρέπει να δεις αγκαλιά με κάποιον, τσιγάρα που πρέπει να καπνίσεις πριν στο απαγορέψει ο γιατρός, νησιά που πρέπει να οπωσδήποτε να πας, τρέλες που πρέπει να κάνεις έστω και μια φορά για να λες είκοσι χρόνια αργότερα πως τις έκανες...

Οδηγίες για να ζήσεις, να ερωτευτείς, να γελάσεις, να συγκινηθείς, να μεθύσεις...

Μαλακίες.

Η πρώτη ερώτηση που σου κάνουν πια όταν σε γνωρίζουν είναι αν έχεις facebook...

Όλοι ένα μονόστηλο παίρνουμε για προίκα από αυτή τη ζωή...

2009-07-08T21:38:00.018+03:00

ΣFx=Ø

ΣFy=Ø

ΣFz=Ø

ΣΜο=Ø

2009-06-30T01:26:00.002+03:00

.
.
...άραγε πόσο μοιάζουν δυο στιγμές που τις χωρίζει ένα τέλος...?

~*~

Κι αν όλα περνούν και χάνονται στον αγέρα, στην ομίχλη και στην βροχή, μένει ο απόηχός τους, σαν την τελευταία νότα που αντιστέκεται, που παλεύει να ακουστεί πάνω από το χειροκρότημα...

Μένει εκείνη η μετέωρη στιγμή που χωρίζει το πριν με το μετά...

Για πάντα...

Όλα περνούν. Η θλίψη δεν κρατάει για πάντα. Τίποτε όμως δεν είναι πια το ίδιο...

Τίποτε...
.
.
.
.
.
.
.

2009-06-17T19:53:00.007+03:00

~*~

...να καταχτήσω τις κορφές

που ήχος δεν αγγίζει

να αφεθώ στις θάλασσες

που ήλιος δεν φωτίζει

και να διψάσω απ' την αρχή

σαν να μην γεύτηκαν

ποτέ, τα χείλη μου νερό...

~*~

2009-06-08T11:11:00.004+03:00

...the winter in your soul

has frozen me

forever...
.

2009-06-02T15:27:00.009+03:00

Ο γέροντας τέντωσε τον σκεβρωμένο σβέρκο του και κάρφωσε στιγμιαία το βλέμμα του σε ένα μακρινό σημείο του σκοτεινού θόλου του ουρανού, πέρα από το φαγωμένο ταβάνι του υπόγειου σκυλάδικου. Έμεινε σε αυτή τη στάση για μερικά δευτερόλεπτα ακόμα, με τα μάτια κλειστά, προσπαθώντας να εισπνεύσει το αλκοόλ και τον ιδρώτα που αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα. Έπειτα σηκώθηκε αργά πιάνοντας από τον λαιμό τη μισογεμάτη μποτίλια με το ουίσκι που είχε μπροστά του. Πλεύρισε επιδέξια τον μπουζουξή με το κόκκινο μαντήλι στο πέτο και του ψιθύρισε κάτι ενώ του έχωνε δυο πράσινα χαρτονομίσματα στην τσέπη. Ο μπουζουξής έγνεψε καταφατικά, και έκανε ένα σινιάλο με τα μάτια στην τραγουδίστρια. Το κομμάτι τελείωσε, ακούστηκαν κάτι βαριεστημένα χειροκροτήματα και αμέσως μετά η βραχνή από τις καταχρήσεις, φωνή της τραγουδίστριας, «Παραγγελιά…». Η ορχήστρα ξεκίνησε να παίζει, ο γέροντας ακούμπησε το μπουκάλι στην μέση της πίστας, κι έβγαλε ένα τσαλακωμένο πακέτο «22» από την τσέπη του πουκαμίσου του. Τράβηξε ένα τσιγάρο με τα χείλη του και το άναψε τραβώντας δυο πολύ βαθιές ρουφηξιές. Ύστερα άρχισε να ταλαντεύεται στον ρυθμό του τραγουδιού ενώ τα χείλη του ψιθύριζαν τους στίχους. Όλο το μαγαζί είχε στρέψει τα μάτια του πάνω στην ξερακιανή φιγούρα που ψυχορραγούσε πάνω στην πίστα. Ο γέροντας έμοιαζε να βρίσκεται σε έκσταση, άρπαξε το μπουκάλι και άρχισε να χύνει το κεχριμπαρένιο υγρό πάνω του στριφογυρνώντας ακόμα με κλειστά μάτια. Η τελευταία νότα τον βρήκε γονατισμένο, μούσκεμα από τα δάκρυα, τον ιδρώτα και το αλκοόλ. Άφησε την κάφτρα του τσιγάρου να πέσει από το στόμα του, και μια γαλάζια φλόγα τον τύλιξε. Με τα μάτια κλειστά ψιθύρισε στον ουρανό, «Φτάνει πια, κουράστηκα…»...

2009-05-18T14:37:00.005+03:00

.
.

Ετούτοι οι άνθρωποι
που πόνο γνώρισαν μόνο, και πίκρα, και δάκρυ…

ετούτοι οι άνθρωποι
που γύρεψαν να ξαποστάσουν σε μιαν άκρη…

ετούτοι οι άνθρωποι
χωρίς πατρίδα, χωρίς σκιά και αποκούμπι…

ετούτοι οι άνθρωποι
που πάντα μόνοι θα πορεύονται…

ετούτοι οι άνθρωποι
οι ρίζες μου και η φωνή μου…

ετούτοι οι άνθρωποι
το σήμερα, το χθες, το αύριό μου…

ετούτοι οι άνθρωποι
οι άνθρωποί μου, το αίμα, η σάρκα, ο εαυτός μου…

ετούτοι οι άνθρωποι
ένα τραγούδι πονεμένο στης λύρας τις χορδές…

ετούτοι οι άνθρωποι
του ανέμου γιοι και της βροχής αδέρφια…

ετούτοι οι άνθρωποι
μόνοι, πάντα μόνοι…
.
.

…για τον Πόντο
για την πατρίδα που δε γνώρισα ποτέ
κι όμως την κουβαλώ μες στην καρδιά μου…

~*~

19 του Μαγιού...
.

Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων.

.
Δεν θυμάμαι επειδή νοσταλγώ μεγαλεία, ή επειδή θέλω να πάρω κάτι πίσω, άλλωστε δεν νιώθω Πόντιος για μια μέρα κάθε χρόνο. Το νιώθω κάθε μέρα, κάθε λεπτό...
.
Θυμάμαι γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, γιατί είναι κομμάτι του εαυτού μου...
.
Δεν κρατάω κακία για κανέναν, ούτε για αυτούς που διώξαν τους ανθρώπους μου σαν απόκληρους, ούτε για αυτούς που τους υποδέχτηκαν σαν μιάσματα...
.
Πως μπορείς να μισήσεις την ιστορία...?
.
Τρέφω θαυμασμό για αυτούς τους ανθρώπους που χτίσανε στη λάσπη, που στεριώσανε ζωές ολάκερες σε χάρτινα θεμέλια. Και επιβιώσανε, και προκόψανε...
.
Τρέφω ευγνωμοσύνη για όσους τους βοήθησαν...
.
Τρέφω σεβασμό για όσους τους συμπαραστάθηκαν και για όσους συμπαραστέκονται ακόμα σε ανθρώπους που γνωρίζουν την προσφυγιά και τον ξεριζωμό...
.
Δεν μπορώ να μην θυμάμαι, κάθε μέρα, κάθε λεπτό...
.

Σήμερα θυμηθείτε όλοι εσείς, μαζί μας...

2009-05-14T22:44:00.005+03:00

~*~

- Που το βρήκες αυτό το κορίτσι?

- Σε ένα σουβλατζίδικο...

- Μην το αφήσεις ποτέ...

~*~

...γιατί υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι εκεί έξω, και είμαι τυχερός που έχω γνωρίσει πολλούς από αυτούς, και τους έχω κάνει φίλους μου...

να 'σαι καλά Χάρη...

Κάθε Κυριακή...

2009-05-12T16:24:00.005+03:00

Κάθε Κυριακή στην μικρή, επαρχιακή πόλη, ήταν γιορτή. Από κάθε γωνιά, από κάθε μακρινή συνοικία, ξεκινούσαν σαν μικρά ρυάκια που κατηφορίζουν προς την θάλασσα, και μαζεύονταν στο κέντρο, στην μεγάλη πλατεία με τα πλατάνια, τα παιδιά με τα ποδήλατα. Η πόλη κάθε Κυριακή ξυπνούσε χαμογελαστή από τα γέλια, τα τραγούδια, τις φωνές και τα κουδουνίσματά τους. Ένας ένας, δυο δυο, παίρνανε τον δρόμο, συναντιόντουσαν στις διασταυρώσεις, καλημερίζονταν, και συνέχιζαν παρέα. Μερικές φορές γινόντουσαν τόσοι πολλοί που κλείνανε τους δρόμους, ακόμα και τους πιο φαρδιούς. Κοντά στο μεσημέρι μαζεύονταν στην πλατεία και την γέμιζαν με τις αντανακλάσεις του ήλιου πάνω στα στιλβωμένα σώματα των ποδηλάτων τους. Καθόντουσαν για ώρες και στήνανε ένα πανηγύρι, με τραγούδια και ακροβατικά, μιλούσανε ώρες ατέλειωτες για την μουσική, την ποίηση, τον έρωτα, την ζωή. Ανταλλάζανε βιβλία, δίσκους, ιδέες, κάνανε φιλίες, ερωτεύονταν. Οι ηλικιωμένοι που περνούσανε, κοντοστέκονταν και τους χαζεύανε. Χαμογελούσαν γαλήνια, θαυμάζανε και ζηλεύανε τα νιάτα, την ζωντάνια τους, την ελευθερία τους… Μετά από ώρες, και ενώ συνήθως το σκοτάδι άρχιζε να πέφτει, παίρνανε τον δρόμο ο καθένας για το σπίτι του. Αισθάνονταν όλοι πιο γεμάτοι καθώς αποχαιρετιζόντουσαν και δίνανε ραντεβού για την επόμενη Κυριακή…

Ώσπου μια Κυριακή η πόλη ξύπνησε μέσα στην σιωπή. Ούτε τραγούδια, ούτε φωνές, ούτε κουδουνίσματα. Όλοι βγήκαν απορημένοι στους δρόμους για να τους βρουν άδειους, με χιλιάδες μικρά λευκά χαρτιά να πετάνε από δω κι από κει μανιασμένα. Όσοι τα διάβαζαν, τα περνούσαν αμίλητοι στον διπλανό τους. Σε λίγες ώρες η σιωπή της πόλης είχε γίνει ένας βουβός θρήνος, και μακριές ουρές από μαυροφορεμένες φιγούρες άρχισαν να ανηφορίζουν προς το νεκροταφείο…

Το ατύχημα είχε γίνει τα ξημερώματα. Ένας μεθυσμένος οδηγός παρέσυρε ένα από τα παιδιά, ένα από τα παιδιά με τα ποδήλατα. Το μεσημέρι οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν πένθιμα. Όλοι έμοιαζαν χαμένοι, ο καθένας στο δικό του κενό. Όλοι ψάχνανε να βρουν μέσα στο πλήθος τις μορφές των παιδιών. Όμως κανένα δεν ήταν εκεί. Την ώρα που οι καμπάνες σώπασαν και ο κόσμος άρχισε να σκορπάει βουβός, ακούστηκε μια βοή από την κορυφή του λόφου. Όλοι γύρισαν το βλέμμα ψηλά για να τυφλωθούν από μια τεράστια λάμψη. Ήταν όλοι εκεί. Ντυμένοι στα μαύρα, καβάλα στα μεταλλικά άλογά τους, με κραυγές και βλέμματα υψωμένα στον ουρανό, λέγανε το δικό τους αντίο…

Την επόμενη Κυριακή η πόλη ξύπνησε πάλι με τραγούδια και χαρούμενες φωνές. Το μεσημέρι το πολύχρωμο πλήθος ήταν πάλι μαζεμένο στην πλατεία. Τα δάκρυα δεν είχαν στεγνώσει ακόμα αλλά όλοι χαμογελούσαν. Είχανε χάσει έναν, είχαν κερδίσει όμως πάρα πολλούς…

~*~

Ό, τι αφήνουμε πίσω μας σαν φύγουμε, δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια φευγαλέα στιγμή, ένα μικρό κομμάτι της συνέχειας του χρόνου που μας έλαχε να το γεμίσουμε, να το μοιραστούμε, να το φωτίσουμε, να του δώσουμε πνοή. Γυρίζοντας πίσω το βλέμμα σε κάποια χρόνια δεν θα με νοιάζει πως θα φαίνομαι στους άλλους, θα είμαι ευτυχής να ξέρω ότι έκανα ό, τι καλύτερο μπορούσα για να αφήσω λίγη ομορφιά πίσω μου. Αυτές τις μέρες είχαμε το τρίτο μας ποδηλατικό φεστιβάλ, εδώ στην Πάτρα. Ήταν όμορφα, για όλους εμάς που ακόμα πιστεύουμε πως ίσως και να έχει σημασία να μάχεσαι για κάποια πράγματα. Ήταν όμορφα, γιατί βλέπουμε κάτι που χτίσαμε όλοι μαζί, να μεγαλώνει, και να αφήνει ένα ίχνος στην ζωή μιας πόλης που αλλάζει σιγά σιγά. Μας έμειναν όμορφα πράγματα από αυτές τις τρεις μέρες. Μας έμεινε μια υπέροχη ποδηλατοπορεία την Κυριακή, με 200 ποδήλατα, με πολλά μικρά παιδιά, με ολόκληρες οικογένειες που έκεναν τον κόπο και ήρθαν για να σταθούν στο πλάι μας και να διεκδικήσουν πίσω την πόλη που τους ανήκει και τους αξίζει. Μας έμειναν οι μουσικές, οι παρέες που έσμιξαν στην πλατεία για άλλη μια φορά, μας έμειναν τα 5000 ποδήλατα μαζεμένα στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, μας έμεινε ο κόσμος που σε 33 πόλεις της Ελλάδας βγήκε στους δρόμους και φώναξε και τραγούδησε και απαίτησε, μας έμεινε μια αίσθηση ότι κάτι αλλάζει...

Μου έμεινε αυτό το τραγόυδι που οι φίλοι μου αγάπησαν και του έδωσαν φωνή...

Γιάννο μου, Κωστάκη μου, Πέτρο μου, γιαβρί μ', σας ευχαριστώ...

Urban Cyclist

2009-04-29T00:59:00.007+03:00

Σαν βγαλμένος από παλιό γουέστερν, με την δίψα στο βλέμμα και το κορμί ολόκληρο να φωνάζει, πως όχι, το τέλος είναι ακόμα πολύ μακριά. Είμαστε σαν κι αυτόν, όλοι όσοι καβαλάμε τα δίτροχα άτια μας κόντρα στον αγέρα, στην βροχή, στην ζέστη, στο κρύο, στο καυσαέριο, στον κίνδυνο. Δεν ζητάμε τίποτα, γιατί δεν κλέβουμε τίποτα. Απαιτούμε τον σεβασμό που αξίζουμε όπως όλοι οι άλλοι που μετακινούνται, ζουν και εργάζονται στις σύγχρονες πόλεις. Δεν καταπατούμε τον χώρο κανενός, δεν ρυπαίνουμε τον αέρα κανενός, δεν ξεσπάμε τα νεύρα μας σε κανέναν άλλον. Και ξέρουμε όλοι, πως αν κάτι πάει στραβά, αν δεν είμαστε συγκεντρωμένοι στον δρόμο, εμείς δεν θα γυρίσουμε σπίτι μας...

Θα μπορούσα να γράψω πολλά, δεν χρειάζεται όμως. Όποιος έχει μάτια βλέπει, κι όποιος έχει ανοιχτή καρδιά ξέρει τι είναι σωστό. Πολλοί μας πάνε κόντρα, με αυτά που λένε, που γράφουν, που κάνουν ή που δεν κάνουν. Εμείς όμως δεν έχουμε άλλη επιλογή. Γιατί αυτήν την ζωή διαλέξαμε. Και είναι μονόδρομος...

Γιατί κάποιοι μπορεί να μην αποκτήσουν ποτέ αυτοκίνητο. Όλοι σίγουρα όμως είχαμε κάποια στιγμή στην ζωή μας ποδήλατο...

2009-04-11T16:36:00.003+03:00

Κάποιες φωτιές δεν σβήνουν ποτέ. Σιγοκαίνε μέσα σου, κάτω από το δέρμα σου, και περιμένουν την ευκαιρία να σε περικυκλώσουν ξανά, να σε πανικοβάλουν, να σου ξυπνήσουν τα πιο άγρια, τα πιο καλά θαμμένα ένστικτά σου, αυτά που ξέρεις πως θα σε λυτρώσουν όταν χρειαστεί, αυτά που ξέρεις πως θα είναι πάντα στο πλευρό σου. Αυτά που ξέρεις πως το μόνο που ζητάνε από εσένα είναι να τα πιστεύεις, να πιστεύεις στην παράξενη και ανεξήγητη δύναμη που έχουν να σε οδηγούν και να σε βοηθούν, να σε τραβάνε μακριά από όλα αυτά που σε πληγώνουν, που σε κρατάνε πίσω. Είναι αυτά τα ένστικτα που θα μείνουν όταν όλα τα υπόλοιπα θα έχουν τελειώσει, όταν οι φίλοι θα σου έχουνε γυρίσει την πλάτη, όταν τα κορμιά που γνώρισες θα σε έχουν απαρνηθεί, όταν κανένας δεν θα πιστεύει σε εσένα, αυτά θα είναι εκεί, άγρυπνοι, σιωπηροί φρουροί, θα στέκονται στο πλευρό σου και θα ανοίγουν δρόμο μέσα από τα συντρίμμια, θα μοιράζονται μαζί σου την απόγνωση, τον πόνο, την εξάντληση, και θα είναι εκεί για να γιορτάσουνε την χαρά, την νίκη, την επιβίωση…

Αυτά τα ένστικτα θα τα βρίσκεις πάντα κρυμμένα μέσα στα τραγούδια που αγάπησες, σε αυτά τα τραγούδια που κρύβουν τον ιδρώτα, την κούραση, την έμπνευση που μόνο όποιος έχει ζήσει έστω και πέντε λεπτά την αληθινή ζωή, μπορεί να καταλάβει. Και να εκτιμήσει. Θα τα βρίσκεις στις στιγμές που έκλαψες, που ούρλιαξες, που μέθυσες για τους ήρωές σου, για αυτούς που σε έφτασαν στα όριά σου, που σε έκαναν να σκεφτείς, που σε έκαναν να ανακαλύψεις τις ξεχασμένες γωνιές του εαυτού σου, εκεί που είναι θαμμένοι οι μεγαλύτεροι θησαυροί…

Ξέρεις που να στραφείς όταν θα έχεις ανάγκη. Όταν όλα γύρω σου θα καταρρέουν, όταν κανένας δεν θα είναι εκεί για σένα, όταν όλα όσα πίστεψες ποτέ σκορπιστούν στον άνεμο και στη βροχή…

Και ξέρεις πως θα αναδυθείς πιο δυνατός. Για ακόμα μια φορά…

2009-04-04T19:28:00.002+03:00

...αν δεν έχεις μυρίσει την σκουριά στις παλάμες σου, πως θες να εκτιμήσεις τον χρυσό...?

2009-04-01T17:25:00.003+03:00

Όλα ψάχνουν το μέτρο τους. Οι καταστάσεις, οι σχέσεις, οι άνθρωποι. Όλοι ψάχνουμε με κάτι να μετρηθούμε και να αναμετρηθούμε. Πάντα μιλάμε για κάτι σε σχέση με κάτι άλλο. Το φαγητό σήμερα ήταν πιο ανάλατο απ’ ότι χθες, το αυτοκίνητο αυτό είναι πιο μεγάλο από το άλλο, το απορρυπαντικό αυτό είναι πιο οικονομικό, το σεξ με εκείνη ήταν καλύτερο... Δεν μπορούμε να αναμετρηθούμε με το κενό, με αυτά που δεν μετριούνται. Για αυτό τα μετατρέπουμε όλα σε ποσότητα. Ακόμα και την ποιότητα. Δεν μας νοιάζει τι ζούμε, μας νοιάζει πόσο κοστίζει, δεν μας νοιάζει τι παίρνουμε από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, μας νοιάζει πάντα στο τέλος αν άξιζαν τα λεφτά τους. Οι συναυλίες, το φαγητό, τα ρούχα, τα αυτοκίνητα, οι άνθρωποι. Αν άξιζαν να επενδύσουμε πάνω τους. Όλα τα βλέπουμε σαν μετοχές. Τις κρατάμε όσο μας δίνουν κέρδη, και τις ξεφορτωνόμαστε μόλις αρχίσουν να χάνουν την αξία τους, μόλις βγει ένα καλύτερο αυτοκίνητο, μόλις περάσει η μόδα και βγούνε καινούρια ρούχα, μόλις κάποιος μας μιλήσει για ένα καινούριο εστιατόριο, μόλις δούμε μια σπίθα σε κάποιο άλλο βλέμμα. Έτσι κινούμασταν πάντα, έτσι θα πορευτούμε, δεν γίνεται να αλλάξουμε, δεν μπορούμε να απαρνηθούμε την φύση μας. Τίποτα δεν είναι τζάμπα, ούτε και οι σχέσεις με τους ανθρώπους. Πάντα κάτι θέλουμε, πάντα κάτι θα έχουμε να κερδίσουμε, πάντα, όσο κι αν θα θέλαμε βαθιά μέσα μας να είναι τα πράγματα αλλιώς. Όσο κι αν θα θέλαμε να μας φτάνει να κοιτάζουμε τα άστρα, να μας είναι αρκετό να νιώθουμε την ζεστασιά ενός άλλου κορμιού το πρωί στο κρεβάτι, να έχουμε το κουράγιο να χαϊδεύουμε τα δάκρυα που χύθηκαν για τα δικά μας λάθη, τις δικές μας απότομες κουβέντες. Τίποτα δεν είναι τζάμπα. Τίποτα και κανείς δεν χαρίζεται. Όταν εφαρμόζεις μια δύναμη κάπου, δημιουργείται μια αντίδραση, με την τάση να εξισορροπεί την εξωτερική δύναμη. Όταν τραβάς τα σχοινιά κάποιου εκείνος θα αντισταθεί. Όσο μπορεί. Κάποιοι δεν αντέχουν πολύ. Κάποιοι θα ισορροπήσουν για πολύ καιρό. Και θα βρεθούν και κάποιοι που θα σε τραβήξουν στην μεριά τους γιατί θα είναι πιο δυνατοί από σένα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Τα σχοινιά, αργά ή γρήγορα, πάντα σπάνε…

2009-03-23T23:41:00.001+02:00

Χρόνια μετά, θα ρίξεις πάλι λίγα ρούχα σε μια τσάντα, θα μπεις σε ένα λεωφορείο ξημερώματα, εκείνη δεν θα σε περιμένει στο τέλος του ταξιδιού να σου γκρινιάξει πως, «πάλι ασιδέρωτα τα έφερες», αυτοί που λες φίλους σου, δεν θα υπάρχουν πια, κι αυτό το χθες που σήμερα σε πληγώνει θα είναι τόσο μακρινό. Θα θέλεις πάλι από κάτι να ξεφύγεις, θα θέλεις πάλι να νιώσεις για λίγο ελεύθερος, θα θέλεις για λίγο να ξεχάσεις, να ζήσεις για λίγο χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς αύριο. Και απόψε ξέρεις πως αυτές οι ευκαιρίες θα λιγοστεύουν με κάθε μέρα που περνά, ξέρεις πως το λεωφορείο που θα πάρεις τα ξημερώματα ίσως είναι το τελευταίο για πολύ καιρό…

Φεύγω. Είχα δώσει μια υπόσχεση. Και πάω να την τηρήσω. Ίσως να μην έχω άλλη ευκαιρία…

2009-03-16T12:32:00.002+02:00

«You have 6 minutes and 37 seconds left in your account. How would you prefer to use them?», said the machine…

…

I pushed play…

…and it started to rain…

2009-03-11T03:05:00.004+02:00

Ξεχνάς… Ξεχνάς μέχρι που όλη η εμπειρία σου από αυτήν την ζωή συρρικνώνεται σε μια στιγμή. Σε μια ανατολή. Έστω κι αν δεν την έζησες ποτέ. Έστω κι αν συνέβη σε έναν άλλο τόπο, σε έναν άλλο χρόνο. Έστω κι αν ποτέ δεν είχατε ελπίδα να νιώσετε, εσύ την γαλήνη της, εκείνη την μοναξιά σου… Νιώθεις και πάλι εκείνο το νησί να αναδύεται εντός σου. Εκείνο το νησί όπου είσαι σκλάβος μαζί και βασιλιάς, εκεί που το να είσαι μόνος δεν είναι επιλογή, ούτε καν ανάγκη. Απλά είναι… Χωρίς βαρύγδουπα στολίδια και λόγια που περισσεύουν. Είναι… Απλά… Και δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. Δεν υπάρχει κάτι να κάνεις για αυτό. Εκεί καταλαβαίνεις πως όταν θες κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για την πάρτη σου. Εκεί μαθαίνεις πως ξεδιψούν με αρμυρό νερό. Εκεί νιώθεις για πρώτη φορά, πως η ορφάνια είναι κάτι πολύ κοντά στον θάνατο. Εκεί ζεις… Κι εκεί πεθαίνεις…

Δεν θα είσαι ποτέ ο ίδιος… Όχι πια…

2009-03-04T17:25:00.005+02:00

...και όχι, δεν μπορείς να μην με έχεις όπως θέλεις εσύ...

2009-02-26T00:55:00.001+02:00

Όλα αυτά που βαλτώνουν μέσα στο μυαλό σου, όλα αυτά που θα ‘θελες να σκορπιστούν στον άνεμο σαν τον καπνό απ’ το τσιγάρο σου, όλα αυτά που ώρες ώρες βαραίνουν σαν μολύβι στο στήθος σου, όλα αυτά που ζουν στον άσπρο τοίχο που αντικρίζεις το πρωί, όλα αυτά που ξέρεις πως δεν θα φύγουν ποτέ…

Φοράς το ξεβαμμένο τζιν σου, εκείνο το ζευγάρι πλαστικά παπούτσια που άργησες να αποκτήσεις, και το μαύρο σου κοντομάνικο. Αυτό που σου θυμίζει ακόμα μια εφηβεία που δεν λέει να σιωπήσει, μια μακρινή παιδική ηλικία, αμμουδιές και φιλιά, και τραγούδια, και γέλια…

Σφηνώνεις αγαπημένες, εκκωφαντικές μουσικές κάτω από τα μαύρα Rayban, χαϊδεύεις απαλά το τιμόνι, γαντζώνεσαι πάνω του σαν να είναι το τελευταίο καταφύγιο από έναν τυφώνα που βλέπεις να πλησιάζει γοργά στον ορίζοντα, στερεώνεις το πόδι στο πετάλι, ρίχνεις μια τελευταία ματιά στον ουρανό, και χύνεσαι στον δρόμο…

Για να ξορκίσεις όλα αυτά που ξέρεις πως δεν θα φύγουν ποτέ…

2009-02-21T03:06:00.010+02:00

...φοβάμαι τις διπλοκλειδωμένες πόρτες κι όλα αυτά που κρύβουν πίσω τους...

2009-02-10T17:40:00.005+02:00

~*~

...την θάλασσα αποθύμησα

που βάθος δεν γνωρίζει

την έρημο που ξεδιψά

στα όνειρά της μόνο

το δάσος που δεν κράτησε

σιωπή στην αγκαλιά του

και την βροχή που με ορμή

ρίχνεται στον γκρεμό μου...

~*~

2009-02-07T18:24:00.007+02:00

"Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται

δίχως εμφανείς λόγους

ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν

δίχως ουρές και ίχνη

ό,τι υπάρχει από σύμπτωση

δίχως να καυχιέται γι' αυτό

δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί

για πάντα να μην καυχιέται γι' αυτό..."

Γιάννης Αγγελάκας

~*~

Δεν μπορώ να σου το περιγράψω, δεν ήσουν εκεί. Δεν ήσουν εκεί, να αναπνεύσεις την σκουριά, να νιώθεις να συνθλίβεσαι κάτω από τον αφόρητο ουρανό, να κρέμονται τα μάτια σου από τον ορίζοντα, από εκείνες τις μίζερες, απόμακρες, φωτερές ομπρέλες. Δεν ήσουν εκεί, να καταπίνεις τον αγέρα γουλιά γουλιά, να μετράς αναμμένα φώτα πάνω από κλειστά παντζούρια και ήσυχες ζωές. Δεν ήσουν εκεί, να πετάς κομμάτια τσιμέντο στην άσφαλτο που κόχλαζε, εφτά ορόφους κάτω από τα πόδια σου. Δεν ήσουν εκεί, εκεί που η μυρωδιά των ανθρώπων γίνεται αβάσταχτη και τα λόγια γίνονται πληγές που θέλουν να βρουν καταφύγιο κάπου πάνω στην σάρκα σου. Δεν ήσουν εκεί, να δεις με τα μάτια σου την σιωπή που ζει πάνω από τα φώτα, τα μαγαζιά, τις βιτρίνες και την ρουτίνα. Δεν ήσουν εκεί, εκεί που τίποτα δεν σταματάει την βροχή, εκεί που το κορμί σαν διψασμένη στέπα, μπορεί επιτέλους να μερέψει. Δεν ήσουν εκεί, εκεί που όλοι οι δρόμοι τελειώνουν στον γκρεμό, και σε αφήνουν ελεύθερο να πετάξεις…

Δεν ήσουν εκεί…

Δεν ήσουν εκεί, την ημέρα που ορκίστηκα να μην ξαναπροφέρω το όνομά σου…

Όχι για να πάψω να θυμάμαι, αλλά να, επειδή μερικές φορές πρέπει να ξεχνάμε...

2008-12-31T18:52:00.002+02:00

Μια συγγνώμη σε όσους πίκρανα…

Ένα ευχαριστώ σε όσους ήταν δίπλα μου…

Πίνω απόψε στην υγειά των φίλων μου…

Και κλείνω το μάτι σε όσους νομίζουν πως θα την γλιτώσουν…

Ψιτ, κουφάλες, είμαστε πολλοί και είμαστε τσαντισμένοι…

Καλή χρονιά να έχετε όλοι…

2008-12-26T20:01:00.003+02:00

Υπάρχουν σκοτάδια που δεν μερεύουν ποτέ. Τα κουβαλάς μαζί σου αγόγγυστα, κάθονται πλάι σου και μοιράζονται το κρασί σου. Υπάρχουν δάκρυα που ποτέ δεν στερεύουν. Κυλάνε σιωπηρά και σε σκάβουν από τα μέσα. Υπάρχουν τραγούδια που ποτέ δεν θα καταλάβεις γιατί κάνουν τα χέρια σου να τρέμουν, γιατί παραλύουν την φλέβα στον λαιμό σου. Υπάρχουν φωνές που δεν θα ακούσεις ξανά, γιατί δεν έχουν πια να σου πουν τίποτε. Υπάρχουν μάτια που πάντα θα σου λείπουν. Ακόμα κι όταν κοιμούνται δίπλα σου…

για σένα γιαβρί μ'...

2008-12-21T15:41:00.000+02:00

Οι λησμονιές των δρόμων δεν φτάνουν πια να σε λυτρώσουν. Το σύμπαν στοιβάζεται σε στριφτά τσιγάρα ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Ακόμα κλαις… Όταν τους θυμάσαι. Όλους αυτούς που σαν φαντάσματα στοιχειώνουν τις γωνιές σου. Ας είναι… Έτσι είναι η ζωή. Όλα τελειώνουν. Χαμογελάς με αυτήν την σκέψη. Και στιγμιαία μπαίνεις στον πειρασμό να ευχηθείς να μην ήταν έτσι. Παλιότερα ίσως να το έκανες. Όχι πια… Ποτέ πια…

2008-12-12T17:28:00.005+02:00

http://naftilos.blogspot.com/

~*~

"Σε χώρες που θέλουν να λέγονται πολιτισμένες δεν μπορείς να θάβεις δεκαεξάχρονα με μια κρατική σφαίρα σφηνωμένη στην καρδιά, μια σφαίρα που αγοράστηκε με παραστατικά, τιμολόγια, δελτία χρέωσης και υπογραφές παραλαβής-επιστροφής στο Τμήμα του “ειδικού” φρουρού όταν τελειώσει η βάρδια.Αυτή η γαμημένη σφαίρα πρέπει πάντα να γυρίζει πίσω. Μα πάντα. Όπως και τα δεκαεξάχρονα στο σπίτι τους, όρθια κι όχι μέσα σε μια κάσα."

http://kkmoiris.yooblog.gr/

~*~

Η οργή είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Η αλαζονεία επίσης. Η σύγκρουσή τους δεν μπορεί να φέρει κάποιο αποτέλεσμα. Για να το κλείσουμε το θέμα. Η ουσία είναι πως ένα παιδί είναι νεκρό. Ο κ. Κ.Κ.Μοίρης έδωσε άψογα σε τέσσερεις γραμμές την ουσία των πραγμάτων. Ο αστυνομικός κατέστρεψε με την πράξη του την ζωή του και την ζωή της οικογένειάς του. Πιστεύω πως δεν έχει πολλές μέρες ακόμα μπροστά του. Μια μέρα φυλακή να πάει θα τον φάνε. Κι αν δεν τον φάνε, κάποιος θα τον "αυτοκτονήσει". Το κράτος όμως πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί ώστε η διαδικασία της δίκης να είναι δίκαιη. Δίκαιη για τον Αλέξη, για τον αστυνομικό, και κυρίως για όλους εμάς. Και αυτό δεν νομίζω ότι θα γίνει. Εδώ θα είμαστε όλοι...

Και κάτι τελευταίο, σαν υπενθύμιση. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του. Για αυτά που κάνει και που λέει και κυρίως για αυτά που δεν κάνει και δεν λέει...

2008-12-10T14:59:00.002+02:00

«Αυτές οι μέρες ανήκουν στον Αλέξη…»

Όχι, αυτές οι μέρες ανήκουν σε μένα, σε σένα, σε όλους μας. Σε αυτή την γαμημένη γενιά που δεν ένιωσε ποτέ μια στοργική φτερούγα στο πλευρό της. Σε αυτήν την γενιά που μεγάλωσε με ιστορίες για την Κατοχή, την Χούντα, το Πολυτεχνείο, για πράγματα μεγάλα, για στιγμές που ακόμα φέρνουν δάκρυα στα μάτια των γονιών και των παππούδων μας, για στιγμές που ελπίζαμε πάντα να ζήσουμε. Αυτές οι μέρες ανήκουν σε αυτήν την γενιά που την πηδάνε από χίλιες μεριές. Σε αυτήν την γενιά που μεγαλώνει, χωρίς παιδεία, χωρίς πρόνοια, χωρίς μέλλον. Ξέρω τι θα πούνε κάποιοι. Ότι δεν πεινάμε, ότι έχουμε δημοκρατία, ότι δεν έχουμε ζήσει αυτά που έχουνε ζήσει κάποιοι άλλοι κι αυτά που ζούνε κάποιοι άλλοι σε άλλες γωνιές του κόσμου. Ωραία, δεν πεινάμε, έχουμε κι ένα ρούχο να ρίξουμε πάνω μας όταν σφίγγουν τα κρύα, έχουμε και δυο δραχμές στην άκρη να πάμε διακοπές. Δεν έχουμε ζωή όμως. Δεν μας αφήνουν περιθώρια να ονειρευτούμε, δεν μας αφήνουν να πάρουμε στα χέρια μας τις ζωές μας. Να πιάσουμε τα γκέμια και να οδηγήσουμε εμείς τα ξέφρενα άλογα που διψάνε μέσα μας.

Δεν θα μιλήσω για τους άλλους. Θα μιλήσω για μένα. Πέρασα τέσσερεις μέρες στους δρόμους. Στάθηκα με το πρόσωπό μου ακάλυπτο μπροστά στα δακρυγόνα, δεν φοβήθηκα κανέναν. Δεν έσπασα καμία βιτρίνα, δεν έριξα καμία πέτρα, δεν φώναξα κανένα σύνθημα. Περπάτησα βουβός τους δρόμους της Πάτρας, πέρασα δίπλα από καμένους κάδους, μοιράστηκα την αγωνία όταν τα δακρυγόνα πέφτανε βροχή. Ένιωσα πολλή οργή. Οργή για αυτούς που σηκώνουν όπλα και πυροβολούν στο ψαχνό, για τους φασίστες που «ξαφνικά» εμφανίστηκαν χθες το βράδυ σε κάθε πόλη σαν τα μανιτάρια κραδαίνοντας μαχαίρια, για τους κουκουλοφόρους που σπάσανε τον κόπο του κόσμου, παρά την συμφωνία να επιτεθούνε μόνο στις τράπεζες, για τους «απλούς πολίτες» που σκέφτονται μόνο τη βολή τους και δεν κατέβηκαν στον δρόμο να ενώσουν την αγωνία και την δικιά τους οργή με την οργή που κατέβηκε στον δρόμο και έπνιξε την θλίψη. Ένιωσα οργή για τα επεισόδια που εμείς οι ίδιοι δικαιολογούμε με την στάση μας, γιατί καθόμαστε και κοιτάμε την ζωή να περνάει μπροστά μας από τα δελτία ειδήσεων με ενδιάμεσα διαλείμματα για διαφημίσεις.

Έχουμε φτάσει στον πάτο. Δεν έχει άλλο. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του. Για αυτά που κάνει και για αυτά που δεν κάνει…

2008-12-08T19:36:00.002+02:00

2008-11-24T01:02:00.005+02:00

Κομμάτια οι θύμησες, οι νύχτες, τα κορμιά, τα τραγούδια, τα όνειρα. Κομμάτια που μπήγονται στα πόδια σου καθώς αφήνεις την ασφάλεια του κρεβατιού και ρίχνεσαι στον κόσμο. Κομμάτια οι καθρέφτες σου πια, με το φως να αφήνει σκοτεινά χάδια στις ρωγμές τους. Κομμάτια κι οι αγάπες, οι φιλίες, όλα αυτά που πίστεψες παντοτινά. Παντοτινό δεν είναι τίποτα, κατάλαβες μετά από καιρό, μόνο το τέλος, αυτή η ανεπανόρθωτη αίσθηση του «ποτέ ξανά», που την ένιωσες συθέμελα ένα Σαββάτο πρωί. Πάντα φοβόσουνα το τέλος, πάντα το απέφευγες. Θυμάσαι να πετάγεσαι από το κρεβάτι σου, μετά από εκείνο το όνειρο που επαναλαμβανόταν σαν αργόσυρτος παλμός μετρονόμου. Έπεφτες στο κενό, και ξυπνούσες στην αγκαλιά της νύχτας, σκεφτόσουν τον θάνατο, και σφιγγόταν η καρδιά σου. Μικρό παιδί, χωρίς μνήμες ακόμα της ζωής. Δεν μου είπες ποτέ αν πιστεύεις πραγματικά πως η αγάπη δεν φτάνει μερικές φορές. Ακόμα κι όταν σε έβλεπα να βουρκώνεις με το τσιγάρο στα χείλη, ακόμα και τότε δεν μπορούσα να καταλάβω, αν όντως το έχεις ζήσει αυτό. Αν κολύμπησες τόσο πολύ σε αυτήν την θάλασσα ώστε να βρεις στην άκρη της κάποια στεριά. Ξέρεις, όλα κάποτε τελειώνουν. Έτσι μου ‘χες πει. Το κράτησα. Και το πιστεύω. Αν πιστεύω σε κάτι πια, είναι πως όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Και όλα τελειώνουν για κάποιον λόγο. Ο λόγος δεν έχει σημασία. Όπως δεν έχω κι εγώ…

Σημασία έχει μόνο εκείνο το παιδί που φοβότανε τον θάνατο. Μην το ξεχάσεις ποτέ εκείνο το παιδί, ναι? Είναι ό,τι πιο πολύτιμο μας μένει, όταν μας έχουνε γυμνώσει από όλα τα υπόλοιπα…

2008-11-22T16:56:00.004+02:00

…κι ετούτη η νύχτα τι να σου κάνει
μέσα στην απαράδεκτη γαλήνη της
να μην μπορείς να βρεις
πια τον εαυτό σου…

2008-11-19T18:09:00.002+02:00

2008-11-16T02:14:00.000+02:00

Νύχτες. Όλες τόσο γαμημένα ίδιες. Για την ερημιά που κουβαλάνε. Και νιώθεις να σε βαραίνει. Όχι γιατί δεν την αντέχεις. Απλά γιατί ξεσυνήθισες. Νύχτες σε μέρη που νιώθεις ξένος. Νύχτες που ψάχνεις να βρεις κι εσύ δεν ξέρεις τι. Εκείνη βρήκε γκόμενο. Δεν σε νοιάζει. Δεν σε ενοχλεί. Προχώρησε. Και μέσα σου χαίρεσαι. Κι όμως πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτάει τα πεζοδρόμια την ώρα που χώνεσαι ανάμεσα στα κόκκινα φώτα των αυτοκινήτων. Ψάχνεις να την δεις φευγαλέα. Όχι γιατί την θες ακόμα. Απλά γιατί αυτό το κορμί σου λείπει. Ακόμα και να το βλέπεις από μακριά να το αγκαλιάζει κάποιος άλλος. Σου λείπει. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις. Τίποτα. Ψάχνεις ξανά από την αρχή τους ρυθμούς σου. Και νιώθεις πως τρέχεις. Πως βιάζεσαι. Δεν χρειάζεται. Αυτή η ερημιά, ξέρω… Δεν είναι μοναξιά. Όχι. Είναι ερημιά. Μερικές φορές αβάσταχτη. Όπως τις ώρες που γυρνάς στο σπίτι μόνος. Όχι μόνος. ΜΟΝΟΣ… «Όλοι μόνοι μας είμαστε». Δικιά σου κουβέντα. Και δεν την αρνιέσαι. Όχι. Πέρασες πολύ καιρό στο «μαζί». Σε ένα «μαζί» που έγινε θηλιά στο τέλος. Και άρχισε να σε πνίγει. Ξέφυγες όμως. Και τώρα… Τώρα νιώθεις την ερημιά… Γιατί να νιώθεις τόσο γαμημένα μόνος? Αδράνεια… Ήσουν και πριν μόνος. Απλά το κάλυπτες. Δεν το έβλεπες. Τώρα την βλέπεις καθαρά, σε όλο της το μεγαλείο. Την γύμνια που σε κρατάει δέσμιο. Δέσμιο της συνήθειας. Δέσμιο αυτής της γαμημένης ερημιάς που έρχεται λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος. Πάντα. Κάθε νύχτα. Και σκορπιέται μόλις κλείσεις τα μάτια. Παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί προσπαθείς να επιβληθείς σε ένα παιχνίδι που δεν σου αρέσει να παίζεις. Θα τα καταφέρεις. Το ξέρω. Θέλει χρόνο. Όμως στο τέλος δεν θα θυμάσαι τίποτα. Μόνο, να, όταν μετά από καιρό ξαναδιαβάσεις αυτές τις γραμμές, θα σκεφτείς πως τελικά είχες δίκιο. Πάλεψες. Με τον εαυτό σου. Και νίκησες…

2008-11-13T19:29:00.002+02:00

...να μην ξέρεις, μόνος πως να μένεις μες στο πλήθος...

2008-11-08T20:44:00.003+02:00

…άσε με να γράψω. Άσε με γαμώ τον Χριστό σου. Μη με κρατάς. Παράτα με. Ό,τι θέλω θα κάνω. Ακούς? Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ! Θα σε γαμήσω ρε. Θα σου γαμήσω ό,τι έχεις και δεν έχεις. Όλα σου τα ιερά και τα όσια. Άσε με να γράψω σου είπα. Άφησέ με να τους πω. Δεν θες να δεις ε? Δεν θες να θυμάσαι μήπως? Ε? Άσε με να τα ξεράσω όλα. Ακούς? ΟΛΑ θα τα πω. Αυτά που φοβάσαι, αυτά που μισείς, αυτά που σιχαίνεσαι, αυτά που σε καυλώνουν. ΟΛΑ… Δεν θα αφήσω τίποτα στο σκοτάδι. Γιατί εγώ ζω στο σκοτάδι. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ. ΕΙΜΑΙ. ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ. Ακούς? Και ζω μέσα σου. ΜΕΣΑ. ΣΟΥ. Για αυτό σου λέω, άσε με να τα πω. Άφησέ με ρε καργιόλη. Άφησέ με ρε γαμημένε. Εμπρός, πήγαινε, σβήσε τα φώτα. Πάρε το ουίσκι από το ντουλάπι, και βάλε να πιεις. Εγώ εδώ θα είμαι. Δεν θα φύγω. ΠΟΤΕ. Ακούς? ΠΟΤΕ. Θα είμαι εδώ και θα σε γαμάω μέρα νύχτα. Από μέσα. ΜΕΡΑ. ΝΥΧΤΑ. ΑΠΟ ΜΕΣΑ. Φτιάχνεσαι ε? Εμπρός, βγάλτον και παίξτον. Την θυμάσαι ε? Ξέρεις για ποια μιλάω. Ξέρεις εσύ… Όλα τα θυμάσαι ε? Κουφάλα… Ήταν ωραίο μουνί. Σε παραδέχομαι. Τώρα μας τέλειωσε όμως. ΤΕΛΟΣ. Κατάλαβες? ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ? ΤΕΛΟΣ! Τι, θα κλάψεις τώρα? Έλα, όχι… Δεν σε αντέχω μερικές φορές. Πραγματικά. Αλλά τι μπορώ να κάνω? Τίποτα. ΣΚΑΤΑ! ΚΛΑΨΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΣΟΥ. Να δω τι θα καταλάβεις. Άντε ρε ξεκωλιάρη. ΚΛΑΨΕ. ΚΛΑΨΕ. ΚΛΑΨΕ!!! … Τέλειωσε κι αυτό… Άντε τώρα, νανάκια. Έλα ησύχασε. Δεν έγινε και τίποτα. Έλα πήγαινε να πλύνεις τα δοντάκια σου, να βάλεις τις πυτζαμούλες σου, κι έλα να ξαπλώσεις. Έλα, κι εγώ θα κάτσω εδώ δίπλα σου, να σου χαϊδεύω τα μαλλιά μέχρι να κοιμηθείς. Έλα ησύχασε. Σσσσσς… Έλα, όπου να ‘ναι ξημερώνει. Όλα θα είναι αλλιώς. Έλα… Σσσσσς… Άντε… Καληνύχτα…

2008-11-07T23:46:00.002+02:00

...ξέρεις ρε γαμώτο, έχω δει τι κάνει η αγάπη στους ανθρώπους

και είναι πολύ όμορφο, και πολύ δυνατό...

...η αγάπη δεν τελειώνει...

...μόνο οι άνθρωποι...

2008-11-06T00:21:00.001+02:00

.
.
Σαν θάλασσα που ασφυκτιά
και του ουρανού το άγγιγμα προσμένει

αυτόν τον κεραυνό που ένα
θα μας κάνει πάλι

…

αυτές τις στιγμές που δεν υπάρχεις πουθενά
σε κρατώ σφιχτά στη χούφτα μου

και δεν φοβάμαι…

όχι πια…
.
.
.
.
.
.
.

2008-11-03T20:05:00.003+02:00

...αυτό που μένει, είναι πως ό,τι κι αν κάνεις, τον κόσμο με άλλα μάτια δεν θα δεις...

...μόνο με τα δικά σου...

...ορίστε, στα είπα όλα...

2008-10-26T20:48:00.005+02:00

...δυο νύχτες μετά...

...δεν έμειναν τσιγάρα, πνευμόνια, δάκρυα. Δεν έμεινε πόνος, φόβος, αξιοπρέπεια. Γυμνοί απομείναμε να κοιτάμε τους καθρέφτες μας στα μάτια, να ψηλαφούμε τις ουλές μας και να βλέπουμε τις ανάσες μας να βαραίνουν σαν το μολύβι...

...ένα πράγμα έμεινε μόνο...

...μια μετέωρη ερημιά στον πάτο μιας μποτίλιας...

...

...αν δεν έχεις κλάψει ποτέ, ίσως αυτή είναι η ώρα...

2008-10-24T16:39:00.006+03:00

.
Επανάσταση είναι ο έρωτας.

Να κοιτάζεις τα μάτια κάποιου και να καταλαβαίνεις ότι κοιτάζει μέσα σου. Όπως κάνεις εσύ...

Επανάσταση είναι η φιλία.

Να ξέρεις πως ό,τι ώρα και να σηκώσεις αυτό το γαμημένο τηλέφωνο, θα είναι κάποιος στην άλλη άκρη της γραμμής να σε ακούσει. Κι ας έχεις να τον δεις χρόνια...

Επανάσταση είναι να σε χτυπάνε από παντού, κι εσύ να περιμένεις σαν τον Μοχάμεντ Αλί την στιγμή που όλοι θα νομίζουν ότι είσαι τελειωμένος, και τότε να ορμάς σαν ύαινα, σαν κεραυνός, σαν χίλιες μανιασμένες θάλασσες...

Επανάσταση είναι να κοιτάς τον ουρανό, να παίρνεις βαθιά ανάσα και μετά να γυρνάς το βλέμμα στην γη, σε αυτήν την γη και σε αυτόν τον κόσμο που κάθε μέρα καταστρέφουμε, και να κάνεις κάτι καλό...

Επανάσταση είναι να νιώθεις όταν όλοι γύρω σου δεν νιώθουν, να ελπίζεις όταν όλοι γύρω σου έχουν παραδοθεί, να ζεις όταν όλοι γύρω σου αργοπεθαίνουν...

Επανάσταση είναι να ζεις με το μυαλό και τα μάτια σου ανοιχτά, κόντρα σε όσους προσπαθούν να στα κλείσουν.

Επανάσταση είναι να φεύγεις πριν έρθει το τέλος, ακέραιος, ακμαίος, ζωντανός...

Επανάσταση είναι να μην δέχεσαι τίποτα ως αυταπόδεικτο... ΤΙΠΟΤΑ...

Ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό...
.
.
.
.
.
.

2008-10-22T19:30:00.002+03:00

...less than alone...

...split in half...

2008-10-19T19:39:00.002+03:00

Κι όσο θα γέρνει ο ουρανός και ρεύμα στα σκοτάδια μας θα δίνει
εγώ θα χαμογελώ στην μακρινή ανάμνηση μιας στιγμής που θα ‘ρθει
μέσα σ’ αυτήν την σιωπή της όρασης…

2008-10-18T18:51:00.004+03:00

waiting

in the calm of desolation

wanting to break

from this circle of confusion

sleeping

in the depths of isolation

trying to wake

from this daydream of illusion

how can i feel abandoned even when the world surrounds me

how can i bite the hand that feeds the strangers all around me

how can i know so manynever really knowing anyone

if i seem superhuman

i have been

misunderstood

it challenges the essence of my soul

and leaves me in a state of disconnection

as i navigate the maze of self control

playing a lion being led to a cage

i turn from a thief to a beggar

from a god to god save me

how can i feel abandoned even when the world surrounds me

how can i bite the hand that feeds the strangers all around me

how can i know so manynever really knowing anyone

if i seem superhuman

i have been

misunderstood

playing a lion being led to a cage

i turn from surreal to seclusion

from love to disdain

from belief to delusion

from a thief to a beggar

from a god to god save me

how can i feel abandoned even when the world surrounds me

how can i bite the hand that feeds the strangers all around me

how can i know so manynever really knowing anyone

if i seem superhuman

i have been

misunderstood

2008-10-17T00:35:00.004+03:00

Με προσκάλεσε ο γιάννης να σας πω 7 αλήθειες για μένα…

1. Φοβάμαι το σκοτάδι
2. Δεν πιστεύω στον θεό
3. Είμαι ευκολόπιστος και καλόπιστος σε σημείο να με πιάνουν κορόιδο
4. Κλαίω με ταινίες, βιβλία και τραγούδια που με συγκινούν
5. Εκνευρίζομαι εύκολα, αλλά δύσκολα χάνω τον έλεγχο
6. Για τους φίλους μου θα έκανα τα ΠΑΝΤΑ
7. Έχω κάνει πολλές μαλακίες στην ζωή μου. Δεν μετανιώνω για καμία. Μετανιώνω που δεν έκανα περισσότερες
.
.
.
.
.
.

2008-10-12T21:41:00.004+03:00

29/11/08

2008-10-08T20:26:00.002+03:00

…ήταν χθες που έδιωξα το τελευταίο κομμάτι του εαυτού μου που σε θύμιζε. Ξέρεις, για μέρες αφότου έφυγες σε μύριζα στο σώμα μου. Μέχρι που ξεθώριασε η αίσθηση...

...και άρχισα να πιστεύω πως δεν υπήρξες ποτέ…
.
…χάρισα εκείνη την αφίσα σε έναν φίλο. Εκείνη που είχαμε αγοράσει μαζί. Κι εκείνος, μου χάρισε μια ανάμνηση δικιά μας...

...ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα εκείνου του μαγαζιού, εκεί που ακούγαμε μαζί αυτό το τραγούδι…

2008-10-02T20:07:00.002+03:00

«…in the stream of consciousness, there is a river crying,
living comes much easier, once we admit we’re dying…»

Στέκομαι σιωπηρός και παρατηρώ τους ανθρώπους. Οι περισσότεροι είναι μάζες από κόκαλα και σάρκα. Περιφέρονται άσκοπα στην ζωή. Κάνουν δουλειές που δεν τους αρέσουν, ζούνε σε πόλεις που δεν τους χωράνε, πλαγιάζουν με κορμιά που δεν τους ξεκουράζουν. Επιβιώνουν… Τρίβω τα μάτια μου και κοιτάζω καλύτερα. Αυθάδικα αρσενικά που μυρίζουν καταπιεσμένες ορμές κομπάζουν σαν θεριά σε κλουβιά. Θηλυκά χωρίς ομορφιά, ντυμένα την λαγνεία κατάσαρκα, στερημένα από οργασμούς και αγκαλιά. Παιδιά χωρίς μέλλον. Μόνο ένα παρόν με δόσεις. Είμαστε ό,τι τρώμε, ό,τι φοράμε, ό,τι πίνουμε, ό,τι οδηγάμε, ό,τι πηδάμε. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα παρακάτω να χωθούμε. Καμιά τρύπα, καμιά σκιά να κρυφτούμε. Ζούμε στο δρόμο, μπροστά στα μάτια των άλλων, όχι πια μέσα μας. Οι άνθρωποι πια σε κοιτάνε μα δεν σε βλέπουν. Δεν τους νοιάζει. Δεν τους νοιάζεις. Ο καθένας μόνος του είναι καλύτερα. Πολλές στιγμιαίες μοναξιές δεν μας κάνουν μια μεγάλη. Τριπάκι η αγάπη πια, ανάμεσα σε δυο ποτά. Ένα χαμόγελο, μια ατάκα, ένα κερασμένο σφηνάκι, μια κρύα καληνύχτα, ένα «τα λέμε», που πέφτει κομμάτι φτηνό. Και μετά, μονά κρεβάτια με καυλωμένα όνειρα. Βλέμμα αγουροξυπνημένο το πρωί στον καθρέφτη. Μια σκέψη μουντή, σαν τον συννεφιασμένο ουρανό. «Άντεξες…». Φτάσαμε να τα έχουμε όλα και να μην χρειαζόμαστε τίποτα.

Ούτε την μυρωδιά ενός ξένου ιδρώτα στο σώμα μας…
.
.
.
.
.
.